Tatrzańskie...

Wyłowione gdzieś z zakamarków dysku. Tatry latem. Wydaje się, że minęła wieczność.

Dolce far niente

Na polanę prowadziło strome podejście przez las i choć droga wiodła w cieniu, to przez gałęzie co chwilę prześwitywały ostre, słoneczne błyski. Zwyczajny las zanurzony w świetle złotego popołudnia zdawał się być magiczny do tego stopnia, że nie zdziwiłbym się gdybym nagle ujrzał tabliczkę z napisem Beware the Jabberwock i Kota z Cheshire na jednej z gałęzi. Po kilku minutach ścieżka wprowadziła mnie wąskim, zanurzonym w liściach korytarzem wprost na skąpaną w słońcu polanę. Było nieznośnie gorąco, a gzy, szczególnie te bydlęce, wyjątkowo olbrzymie, cięły na potęgę. Powoli rozejrzałem się dookoła...

Migawki

Wydaje się, że minęła wieczność, a to chwila zaledwie. Przeklęty pośpiech, przeklęty czas. 

W poszukiwaniu zimy...

W poszukiwaniu zimy wyskoczyliśmy na krótką chwilę do miejsca, w którym przynajmniej teoretycznie, powinno być jej najwięcej. Co prawda na szlaku jak i na samej Wielkiej Polanie Małołąckiej trafiliśmy jedynie na delikatne muśnięcie zimy, mimo to dzieciarnia miała wiele radochy. Szczególnie podczas powrotu, gdy skromne płaty śniegu zamieniły się w lodowe ślizgawki.

 

Gorce