Krawaciarz

The Tree of Life

2012-01-29T20:40:00.001+01:00

Pamiętam smak niedojrzałych papierówek zerwanych z cudzego ogródka, pamiętam bicie serca tuż przed przeskoczeniem przez płot, pamiętam szalony śmiech podczas ucieczki.

Pamiętam cygaro, które ktoś podprowadził ojcu, cygaro nie mające końca, cygaro którego nie daliśmy rady wypalić w czwórkę.

Pamiętam cztery tygodnie wagarów, cztery tygodnie radości i strachu przed jutrem. Pamiętam dzień, w którym już wiedzieli, pamiętam, że nie chciałem wrócić domu lecz wrócić musiałem.

Pamiętam moment, w którym chłopak dostał ataku padaczki. Moment zamrożenia, moment przerażenia, moment ulgi, kiedy ktoś obrócił go na bok, włożył patyk do ust i pobiegł po pomoc. Moment wstydu, że to nie ja pomogłem.

Pamiętam drzewo, które rosło obok harcówki, drzewo na które można było wejść tylko skacząc z poręczy pobliskich schodów. Drzewo, na które nigdy nie wolno mi było się wspinać. Pamiętam strach przed wyznaniem jak to się stało, pamiętam szpital, pamiętam gips.

Pamiętam dręczące mnie poczucie winy, po papierówkach, po cygarze, po wagarach, po ataku, po drzewie.

Dobrych chwil nie pamiętam. Nie dlatego, że ich nie było, raczej dlatego, że było ich tak wiele. Że były codziennością.

Te złe, też już właściwie zapomniałem. Nie myślę o nich, nie zastanawiam się na nimi, nie mam poczucia winy. A teraz, gdy tak je tutaj wymieniam, nawet się do siebie uśmiecham, na ich wspomnienie.

Dzieciństwo - pień Drzewa Życia, po którym wspinając się, uczę się rozpoznawać co dobre i co złe, pytam dlaczego i po co. Wybieram gałąź, którą podążam. Ale czy to na pewno mój wybór? Jak mocno determinuje mnie rodzina, wiara, przekonania? Jak mocno oplatają mnie moje korzenie?

Terrence'a Malicka - Drzewo Życia, to film cholernie osobisty. Film, w którym wraca do Waco lat 50-tych, do wspomnień o swoim ojcu i matce, do wspomnień o swoich braciach, do chwil szczęśliwości i smutku, do chwil radości i strachu, do pytań, które wówczas zadawał, a na które nigdy nie dostał odpowiedzi. Film o dorastaniu z Bogiem i obok Boga, film o poznawaniu dobra i zła, film o czasie, który płynie w przód jak wartka rzeka nie licząc się z nikim i niczym, film o tym jak miłość ma blisko do nienawiści i o tym, że wszystko ma swój początek i swój koniec. Mam wrażenie, że to również film, w którym Malick rozlicza się ze swoją przeszłością. Film, w którym oddaje hołd bratu, który odebrał sobie życie. Film, w którym Malick stara się tą śmierć zrozumieć i wybaczyć - bratu, rodzicom bądź sobie.

Drzewo Życia to zarówno symbol rodziny (drzewo genealogiczne), symbol przedstawiający pokrewieństwo wszystkich organizmów żywych na Ziemi (drzewo filogenetyczne) jak i symbol mistyczny występujący w każdej mitologii i religii świata: biblijne - Rajskie Drzewo, nordyckie - Yggdrasil, żydowskie - Drzewo Seforot. Malick z rozmysłem łączy w swoim filmie te znaczenia wplatając w rodzinną historię obrazy narodzin pierwszych form życia na Ziemi niczym z naukowych filmów przyrodniczych, tłumacząc swojemu bohaterowi, że nie musi wybierać pomiędzy drogą łaski lub natury lecz, że drogi te są ze sobą nierozerwalnie splątane. Drzewo życia to symbol łączący naukę i wiarę.

Drzewo życia to jak zawsze w wypadku filmów Terrence'a Malicka prawdziwe arcydzieło pod względem wizualnym (zdjęcia tym razem autorstwa Emmanuela Lubezkiego). Tutaj znów każde ujęcie jest perfekcyjnie skomponowane a każda scena nakręcona podczas 'złotej godziny', gdy światło zachodzącego słońca staje się nie tylko elementem dekoracji ale też często najważniejszym jej aktorem.

Wszystkie ujęcia z okresu dzieciństwa głównego bohatera, filmowane są z dołu, z wysokości dziecka, często kamerą z ręki, co daje wrażenie uczestnictwa w historii. Wiele kadrów i ujęć odnaleźć można we wcześniejszych dziełach reżysera - spacer aleją w otoczeniu drzew tak jak w Badlands, kłosy traw jak Days of Heaven i Thin Red Line, monumentalne zbliżenia na twarze jak we wszystkich filmach Malicka. Chóralna i fortepianowa muzyka poważna dopełnia dzieła.

Część widzów podczas pokazu w Cannes wygwizdała werdykt jury przyznający Złotą Palmę Drzewu Życia, krytykując natrętne, biblijne moralizatorstwo reżysera, niezrozumiały fragment o narodzinach życia na ziemi i wszechobecny w filmie patos na pograniczu kiczu wzmocniony monumentalną muzyką i ciągłym, niemalże nawiedzonym, szeptem bohaterów.

Ja przed tym werdyktem chylę głowę.

Drzewo Życia, przeniosło mnie na chwilę do czasów mojego dzieciństwa, do chwil pozornej beztroski, do momentów poznawania świata, do pierwszych poważnych wyborów. Drzewo Życia sprawiło, że zatrzymałem się na sekundę by spojrzeć wstecz i zastanowić się, co sprawiło, że jestem taki jaki jestem. Jakie wydarzenia ukształtowały moją moralność, jakie zdarzenia ukształtowały moje Ja.

Terrence Malick stoi po przeciwnej stronie współczesnego kina realizmu, które każdą historię stara się opowiedzieć dosłownie, na pograniczu paradokumentu, bez zbędnej ornamentyki. Opowieść Malicka pozbawiona metafizyki obroniłaby się z pewnością jako historia rodziny z problemami, byłaby wówczas jedynie - albo aż - kolejnym filmem ukazującym ludzką kondycję przez pryzmat jednostki. Drzewo Życia to jednak pod każdym względem bardziej przemyślany koncept.

To nie jest najlepszy film Terrence'a Malicka. Bez wątpienia jest to jednak jego najodważniejszy film i z pewnością - dla niego - najważniejszy. Gdy obejrzałem Drzewo Życia naszła mnie smutna konkluzja, że po śmierci Stanleya Kubricka i jego 2001: Odysei Kosmicznej, jedynie Terrence Malick jest na tyle odważny a może i szalony by porwać się na zrobienie filmu, który nie tylko zadaje ale też stara się odpowiedzieć na pytanie o przyczyny i sens naszego - mojego - istnienia we wszechświecie.

W poszukiwaniu Wielkiego Muru Chińskiego

2012-01-07T20:31:00.029+01:00

Punktualnie o siódmej siedzieliśmy w skórzanych fotelach hotelowego lobby czekając na naszego przewodnika. Z zaciekawieniem obserwowaliśmy przy tym czworo recepcjonistów - dwie młode dziewczyny i dwóch jeszcze młodszych chłopaków - których praca polegała na potwornym nudzeniu się, przerywanym okazjonalnym odbieraniem telefonu. Nieprzypadkowo użyłem tutaj liczby pojedynczej - cała czwórka korzystała wyłącznie z jednego aparatu telefonicznego. Najciekawszy był moment w którym telefon dzwonił. Wszyscy na wyścigi ruszali w jego kierunku, a na twarzy osoby, która jako pierwsza dopadła słuchawki malował się wyraz tryumfu, co oglądaliśmy z rosnącą fascynacją. Dopiero kilka dni później zrozumieliśmy, że tam gdzie w Europie zatrudnia się jedną osobę, w Chinach - z różnych powodów - pracują cztery.

Wielki Mur Chiński - widok z zewnątrz.

Po blisko dwudziestu minutach oczekiwania zauważyliśmy wchodzącego do holu mężczyznę z ogromną komórką w ręku, który nerwowo rozglądał się wokół. Gdy tylko przecięły się linie naszego wzroku, Chińczyk natychmiast uśmiechnął się od ucha do ucha i ruszył w naszym kierunku. Podając nam dłoń na przywitanie bardziej stwierdził niż zapytał.

- Forbidden City.
Przecząco pokręciliśmy głowami. Mężczyzna zaskoczony raz jeszcze spojrzał nam w oczy, tym razem wyraźniej intonując pytanie.
- Forbidden City?
- No - stanowczo zaprzeczyliśmy, znów kręcąc głowami.
Chińczyk zmarkotniał, jednak po chwili ponownie uśmiechnął się wskazując na swoją komórkę. Szybko wybrał numer, wystrzelił do aparatu kilka słów w mandaryńskim i podał mi słuchawkę. Miły damski głos w telefonie nie do końca zaskoczył mnie swoim pytaniem.
- Fobridden City?
- No! - niemalże krzyknąłem do aparatu powstrzymując wzrokiem Darka od kręcenia głową - The Great Wall of China.
- Sorry. Only Forbidden City - damski głos nie był już tak uprzejmy a sekundę później rozłączył się.

To jedna z najważniejszych atrakcji turystycznych.

Mężczyzna szybkim ruchem odebrał mi komórkę i bez pożegnania przeszedł do drugiej części hotelu ponownie nerwowo rozglądając się wokół, tym razem jednak bez cienia uśmiechu na twarzy. Zaczęliśmy się odrobinę niepokoić. Przewodnik, który miał nas zabrać pod ściany Wielkiego Muru Chińskiego miał już ponad pół godziny spóźnienia. Próba ustalenia dlaczego go jeszcze nie ma polegała na ochoczym potakiwaniu całej czwórki recepcjonistów, którzy wysłuchali w pełnym skupieniu mojego pytania. Wszyscy jednak władali językiem angielskim w takim stopniu w jakim ja władam mandaryńskim, stąd też ta jakże pouczająca konwersacja nie zbliżyła nas ani na milimetr do sedna problemu.

Zmuszeni byliśmy sięgnąć po nasze ostateczne rozwiązanie - telefon do przyjaciela. W tym wypadku - przyjaciółki, która była naszym osobistym tłumaczem i która odbierała telefony od nas niezależnie od tego czy była to godzina siódma trzydzieści rano czy trzecia w nocy (ten telefon o trzeciej to jednak zdecydowanie materiał na zupełnie inną opowieść). Rozpoczął się znany nam już rytuał. Kilka zdań w angielskim do słuchawki. Słuchawka do Chińczyka. Kilka zdań po chińsku. Słuchawka do mnie a w niej kilka zdań w angielskim. Po kilku minutach takiej zabawy dowiedzieliśmy się, że nasz przewodnik będzie po nas punkt ósma. Mając przed sobą dobre dwadzieścia minut oczekiwania zdecydowaliśmy się na krótki rekonesans po okolicy. Gdy wróciliśmy na do holu - punkt ósma - okazało się, że nasz przewodnik, a właściwie przewodniczka nerwowo przebierając nogami, czeka na nas już od dobrych piętnastu minut...

Wielki Mur Chiński - widok "z wewnątrz"

Kierowca naszego mini-busa nosił na plecach pomarańczowy podkoszulek w siateczkę, na nosie nieco za duże podróbki Ray-Banów rodem z Top-Gun a na stopach niebieskie, gumowe klapki. Całości obrazu dopełniał nieodłączny papieros. Śmiało mogę powiedzieć zresztą, mimo tego, że zadymione czasy PRLu nie są mi obce, że papierosy były dla nas, pierwszym szokiem kulturowym, którego doświadczyliśmy w Chinach. W Chinach, w których możesz palić dosłownie wszędzie. Na lotnisku i na dworcu, na ulicy i w restauracji, w hotelowym holu i w hotelowej windzie. Dopiero po wejściu do pokoju, dosłownie zamarłem z wrażenia, widząc z daleka charakterystyczny znak zakazu palenia. Zamarłem, jednak tylko na kilka sekund. Tyle bowiem zajęło mi podejście pod tabliczkę, na której widniał angielski napis: "Please, do not smoke in your bed." Jak widać zatem, w Chinach palić można wszędzie i wydaje mi się, że z przywileju tego skrzętnie korzystają całe dwa miliardy Chińczyków.

Po wejściu do mini-busa ucieszyliśmy się na widok klimatyzatora, nasza radość jedna okazała się przedwczesna. Przecież o ósmej rano w Pekinie jest zaledwie trzydzieści stopni. Otwarte okno kierowcy w zupełności wystarczy. Przekrzykując odgłosy ruchu drogowego nasza przewodniczka już na samym wstępie wyłożyła twarde reguły gry - cena, którą zapłaciliśmy za dowóz pod Chiński Mur obejmowała transport w obie strony, bilet wejściowy oraz lunch w oryginalnej chińskiej restauracji. Nie obejmowała za to napiwku dla przewodniczki i kierowcy, który na słowo "driver" odwrócił się i uśmiechnął od ucha do ucha nie wyjmując papierosa z ust. Zresztą Chińczycy nie potrafią się inaczej uśmiechać niż od ucha do ucha. W życiu nie widziałem tak fałszywie szczerych uśmiechów.


Jedna z wartowniczych odnóg Muru Chińskiego

Z mozołem przedzieraliśmy się w kierunku autostrady przez zatłoczone ulice Pekinu, na których nie obowiązują przepisy ruchu drogowego a jedynie znane od zarania dziejów "prawo silniejszego". Jeżeli jedziesz rowerem lub motorowerem musisz ustąpić wszystkim. Jeśli jedziesz samochodem osobowym ustępujesz wszystkim poza rowerami. Nasz bus był trzeci w tym łańcuchu - ustępował jedynie większym autobusom i ciężarówkom. Wymalowane na jezdni pasy ruchu ani kolory świateł sygnalizatorów drogowych nie biorą udziału w określaniu zasad ruchu drogowego. W sytuacjach spornych kierowca sygnalizuje swoje pierwszeństwo za pomocą klaksonu. Najbardziej przerąbane w tym całym cyrku mają piesi, ostatni w tym łańcuchu, którzy przez ulicę przebiegają nierzadko mamrocząc pod nosem modlitwy.

Przewodniczka monotonnym głosem raczyła nas historyjkami o mijanych budowlach i miejscach, co wespół z dokuczającym upałem i pierwszymi symptomami dziesięciogodzinnej podróży przez kilka stref czasowych spowodowało, że zapadłem w drzemkę, z której wyrwało mnie nagle nic innego jak tylko głośno wypowiedziane.
- ...Forbidden City?
- Pardon? - wymamrotałem zaskoczony.
- Have you already visited Forbidden City? - przewodniczka powtórzyła pytanie z uśmiechem, tak, tak, od ucha do ucha.

To było jak klątwa. Kolejny raz utknęliśmy w korku, tym razem tuż obok Zakazanego Miasta. Miasta, które już odwiedziliśmy dzień wcześniej, obchodząc je wzdłuż i wszerz. Niestety, nawet nasza głośna odpowiedź "Yes!" nie powstrzymała jej od opowiedzenia nam historii tego cesarskiego miasta pałaców. Z czystym sumieniem mogłem zatem zapaść w sen.

Jeden z ogrodów przy Wielkim Murze Chińskim

Wreszcie, po niemalże dwóch godzinach jazdy w towarzystwie sympatycznej pary Australijczyków, którzy dosiedli się do nas po drodze, dotarliśmy do Badaling, gdzie znajduje się blisko pięciokilometrowy odcinek Wielkiego Muru. To najlepiej odrestaurowany fragment tej fortyfikacji, co sprawia, że jest też najczęściej odwiedzanym przez turystów. Daleko mu do dzikich fragmentów, na których od setek lat nie stanęła ludzka stopa. Wspinając się na mury mieliśmy okazję podziwiać wszystkie aspekty ludzkiej przedsiębiorczości, począwszy od koszulek z nadrukowanym, kiczowatym zdjęciem Great Wall of China, replikami słynnej Terakotowej Armii czy też ceramiką udającą nie mniej sławną Porcelanę z Dynastii Ming. Wszystkich pobił jednak bezzębny właściciel biednego osła, który wciągnął go na teren Wielkiego Muru i oferował rodzicom możliwość zrobienia zdjęcia dziecku na zwierzęciu. Nie skorzystaliśmy.

Chińczycy mawiają, że nie możesz być prawdziwym mężczyzną jeśli nie wszedłeś na Wielki Mur Chiński. Nam, mimo ciążącej nad nami klątwy "Forbidden City", udało się. Stojąc na schodach Wielkiego Muru, skąd rozpościera się widok na ciągnącą się w dal nić tysiącletniej, kamiennej fortyfikacji, pnącej się szczytami niezdobytych gór, zrozumiałem genezę tego powiedzenia - nawet najmężniejszy wojownik, który stanął w tym samym miejscu musiał zdać sobie sprawę jak niewiele znaczy w obliczu nieskończoności.

Virtus et Honor

2011-12-18T18:02:00.210+01:00

Pierwsze, jeszcze odległe, jakby nie do końca sprecyzowane przeczucie, dopadło mnie w sobotni poranek. Zepchnąłem je gdzieś na tył głowy, gdzie przeleżało spokojnie kilka godzin. Około piętnastej, gdy wróciłem z - jak co roku - przeuroczych zakupów świątecznych polegających, na kolejno: szukaniu miejsca do zaparkowania, przepychaniu się między zapatrzonymi w sklepowe witryny klientami i staniu w przechodzących ludzką wyobraźnię kolejkach, przeczucie ukłuło drugi raz. Tym razem zerknąłem na szarobure niebo, raczej nie zwiastujące niczego dobrego.

Uporczywa myśl, z każdą godziną rozpychała się w mojej głowie coraz bardziej, tak, że wreszcie około 18-tej postanowiłem zerknąć na prognozę pogody. Na niedzielę od 5:00 do 8:30 przepowiadano konwekcyjny opad śniegu - no tak pomyślałem, w końcu to zima. W najgorszym przypadku będzie jak w pierwszych scenach Gladiatora, w których Russel Crowe w otoczeniu spadających malowniczo płatków śniegu dokonuje przeglądu swoich wojsk.

Siła i Honor!

Mimo to wysłałem chłopakom ostrzegawczego SMSa, nikt jednak nie zrejterował. W niedzielny poranek, przeczucie ukłuło czwarty raz. Wówczas, tuż przed wyjazdem w kierunku Zamku Tęczyn, już miałem pewność, że przyjdzie nam stoczyć fotograficzny pojedynek z matką Naturą. Nie spodziewałem się jednak, jak nierówna będzie to walka i jak szybko, zaledwie potyczka zamieni się w prawdziwą bitwę.

Z zamkowego wzgórza roztaczał się widok na pobliską wieś. W soczyste barwy świtu nad Rudnem uderzył nagle potężny wiatr. W mgnieniu oka przegnał każdy kolor, okupując niebo, ciężkimi, ciemnymi, śniegowymi chmurami. Powoli zaczynał spadać śnieg, który dosłownie w kilka sekund przeistoczył się w nagły desant bieli przesłaniającej cały widok.

Siła i Honor!

Rozpoczęliśmy naszą walkę. Darek walczył niemiłosietnie z brakiem rękawiczek i czapki, chowając zmarznięte ręce po kieszeniach a głowę owijając szalikiem. Adam przez bite dwadzieścia pięć minut walczył by odnaleźć zaginiony dekielek od obiektywu, szukając go niczym amuletu nieśmiertelności by koniec końców znaleźć go w swoim plecaku. Bartek w pojedynkę próbował dokonać nieudanego oblężenia tęczyńskiej twierdzy. Ja natomiast, bezskutecznie walczyłem z auto-focusem, który odmówił posłuszeństwa. W końcu zmuszeni zostaliśmy do wycofania się rakiem na parking. Tam uzupełniliśmy braki glukozy w organizmie racząc się wzmocnioną co nieco kawą. Przegraliśmy bitwę, lecz nie wojnę.

Siła i Honor!

Po burzliwiej naradzie pół godziny później wróciliśmy - chytrze zmieniając trasę - na zamkowe wzgórze. Tym razem naszym oczom ukazał się, wciąż niepokojący lecz już znacznie bardziej baśniowy widok. Przez spowite chmurami niebo, zaczęło nieśmiało przebijać światło słoneczne. Okazało się jednak, że to nie był koniec naszych zmagań.

Darka znów zaatakował mroźny wiatr zmuszając go do dalszej improwizacji w kwestii nakrycia głowy i ochrony dłoni. Adam kolejny raz zgubił dekielek od obiektywu, tym razem innego i dla niepoznaki mnie oskarżył o to jakobym go zapodział. Nie muszę dodawać, że dwadzieścia minut później dekielek odnalazł się w jego plecaku. Bartek znów zniknął z pola widzenia, tym razem tocząc walkę ze swoimi nowym nabytkiem czyli filtrami połówkowymi. Na pocieszenie pozostał mi jedynie fakt, że zniknęły problemy z moim auto-focusem a to za sprawą taką, że przestałem używać sprawiającego kłopoty obiektywu, pożyczając na chwilę cacko Adama.

Wreszcie ujrzeliśmy Zamek Tęczyńskich w pełnej okazałości i barwach. W czasach swojej świetności była to imponująca twierdza stanowiąca dumę rycerstwa polskiego. To w murach tego Zamku Jagiełło więził ważniejszych jeńców krzyżackich wziętych do niewoli w czasie bitwy pod Grunwaldem.

Siła i Honor!

Śnieg wreszcie ustąpił. Powoli zaczęło się rozjaśniać również nad pobliskim Rudnem.

Niewyspani, zmęczeni, zmarznięci lecz zadowoleni ruszyliśmy w kierunku Katowic, gdzie dojechaliśmy bez incydentów nie licząc - niemalże udanej - próby dostania się na autostradę drogą techniczną. Do Zamku Tęczyńskiego z pewnością jeszcze wrócimy w bardziej sprzyjających warunkach pogodowych.

Letnie reminiscencje...

2011-11-27T16:23:00.012+01:00

Co prawda nie mam prawa narzekać na na listopadową aurę, nie zmienia to jednak faktu, że już zdążyłem zatęsknić za Latem.

I nawet wiem dlaczego...

These Americans

2011-11-12T20:34:00.027+01:00

These Americans to fenomenalna opowieść o Ameryce, jaką znam z kart powieści Faulknera, McCarthy'iego i Rotha. Opowieść o Ameryce miłości i nienawiści, szczęścia i smutku, sprawiedliwości i kłamstw. Opowieść o Ameryce białej i czarnej, bohaterskiej i tchórzliwej, prostej i popieprzonej. Opowieść o Ameryce od czasów Wojny Secesyjnej do czasów Abu Ghraib. Mogę ją z zachwytem w nieskończoność przeglądać wzdłuż i wszerz, bo wszystko co tam widzę to prawda, która zamarzła na kliszy.

Operacja: Desert Storm

2011-11-06T19:56:00.147+01:00

Operacja utrzymywana była w tajemnicy nawet przed jej pomysłodawcą do ostatnich chwil. 5 listopada o godzinie 20:26 GMT naziemne stacje BTS przekazały serię szyfrowanych komunikatów tekstowych następującej treści [w nawiasach rozszyfrowane znaczenie]:

SMS#01: Jutro ma być pogoda [06.11.2011 będą sprzyjające warunki atmosferczyne]. Masz ochotę i czas na wschodzik na pustyni błędowskiej? [Potwierdź gotowość do przeprowadzenia operacji Desert Storm]

SMS#02: Chętnie. [Potwierdzam gotowość.] O 5:30 na Placu Andrzeja. [Spotkanie w punkcie zbornym 0530 czasu ZULU] Wschód jest 6:45. [Rozpoczęcie operacji 0645 czasu ZULU]. Damy radę. [Rezerwa czasowa wystarczająca]

Po tej wymianie komunikatów tylko prawdziwa katastrofa mogła spowodować przerwanie operacji. 6 listopada punktualnie o godzinie 5:30 Cienie - takim mianem nazywani byli najbardziej tajni z tajnych agentów - wyruszyli w kierunku Pustyni Błędowskiej. Dojazd do punktu rozpoczęcia operacji miał być jedynie formalnością. Okazało się jednak, że wrogie siły postanowiły się zabezpieczyć na wszelki wypadek usuwając kilka drogowskazów z trasy 94 i 790 i zagłuszając satelity nawigacyjne GPS. Dla wielu historyków, do dzisiaj pozostaje zagadką w jaki sposób, mimo tak doskonałej dywersji wroga, agenci dotarli do punktu rozpoczęcia operacji i to na czas.

Obszar misji został złowieszczo oznakowany tabliczkami Teren Wojskowy. Wstęp surowo wzbroniony.. Cienie obawiając się min przeciwpiechotnych, już w czasie dojazdu do punktu rozpoczęcia operacji ustalili taktykę działania polegającą na poruszaniu się wyłącznie po wcześniej pozostawionych śladach. Spodziewając się piaszczystych, nietkniętych ludzką ręką i nogą wydm, liczyli na pojedyncze ślady, które doprowadzą ich do celu. W tamtym momencie powodzenie operacji po raz drugi zawisło na włosku.

Teren działań bowiem okazał się być kompletnie zadeptany i rozjechany przez pojazdy dwu i czterokołowe. Podejmując niezwykłe ryzyko, agenci przebiegli kilkaset metrów wydm by zająć strategiczną pozycję za kępą trawy, która dawała iluzoryczne schronienie przed wrogiem. Niebo rozświetlała poświata wschodzącego słońca, agenci w absolutnej ciszy bezdechów oczekiwali.

Taktyka zalecała by jeden z Cieni zajął inną, dogodną do obserwacji i asekuracji pozycję. Biegiem, zapadając się po kostki w piachu przedostał się na nowe miejsce. Tymczasem słońce powoli wyłaniało się zza horyzontu.
Obaj agenci postanowili włączyć urządzenia nasłuchujące. Obawiali się jednego: ataku wroga od strony wschodu, w celu wykorzystania oślepiającego słońca.
Znajdująca się na obszarze operacji roślinność z ledwością nadawała się na schronienie, dlatego też jeden z Cieni postanowił przedostać się na znajdujące się w pobliżu wzgórze. Swoją decyzję przekazał drugiemu z agentów za pomocą kodowego języka znaków: jeden palec wyprostowany, przebierające w miejscu stopy, a na koniec klasyczny gimnastyczny mostek, symbolizujący wzniesienie, z którego roztaczał się widok na całą brutalnie przeoraną Pustynię Błędowską.
Agent postanowił przyjrzeć się terenowi działań nieco bliżej...
I jeszcze bliżej...
Nagle, w przebłysku impulsu, który przebiegł obu agentom przez głowę dokładnie w tej samej nanosekundzie, co było z pewnością efektem ich osławionej intuicji, zrozumieli, że to była pułapka! Pułapka, by odsłonić tak długo skrywaną tajemnicę - ich tożsamość. Rzeczywiście podczas całej operacji Desert Storm wróg fotografował Cienie. Nie spodziewał się jednak, że agenci byli tak doskonale przygotowani do pustynnej wyprawy.
I kiedy już wydawało się, że tożsamość Cieni jest bezpieczna, jeden z naukowców wroga wpadł na genialny pomysł - powiększenie odbcia...
... na szczęście również drugi z agentów, może spać spokojnie. Nie został zdemaskowany.

Nie czekając ani sekundy dłużej agenci opuścili terytorium wroga zaimprowizowaną kolejką wysokogórską, szczęśliwi, że po raz kolejny udało im się uniknąć niebezpieczeństwa. Byli pewni, że wróg zapłaci za swoje działania!
Jak pokazała historia, to zdarzenie całkowicie zmieniło losy Europy i Świata.

Postscriptum.

Obaj z Bartkiem podczas naszej dzisiejszej wyprawy, zgodnie stwierdziliśmy, że gdy byliśmy mali to Pustynia Błędowska wydawała nam się miejscem gdzieś daleko w Polsce, miejscem o gigantycznych rozmiarach i wysokich temperaturach, miejsce niezbadanym i prawie nieuczęszczanym. Jako, że nie znam wieku czytelników swojego bloga, ale śmiało mogę przyjąć, że może się wśród nich znaleźć również, ktoś kto jest wciąż mały, postanowiłem napisać kilka słów uzupełnienia:

Pustynia Błędowska znajduje się na granicy Śląska i Małopolski, około 50km od Katowic. Jest obszarem raczej niewielkim (32km2), obszarem, w którym temperatury są dokładnie takie same jak w całej okolicy, obszarem, szalenie popularnym wśród turystów i dosyć - co widać na zdjęciach powyżej - wyeksplorowanym. Dodam jeszcze tylko na koniec, że piasku jest tam niewiele, więc jeśli ktoś ma ochotę odwiedzić - polecam. I nie trzeba się ubierać jak Bartek, wielbłądów nie widzieliśmy.

Una Ragazza Inglese

2011-11-04T22:46:00.091+01:00

Gdybym był prawdziwym italiano po trzydziestce i znalazłbym chwilę czasu - pomiędzy zajadaniem się spaghetti z dużą ilością czosnku i bułki tartej, dbaniem o swój nienaganny trzydniowy zarost i uśmiechaniem się do swojej squinzii - na wpis na blogu, prawdopodobnie zaczynałby się tak: Una ragazza Inglese...

Od poniedziałku bowiem 'chodzi' za mną, dawno już przeczytana, z wielką przyjemnością zresztą, powieść 'Morderstwo w La Scali'. Przez kilka dni usilnie zastanawiałem się, co było przyczyną tego, że znów sięgnąłem po książkę Tomasza Piątka aż nagle, dzisiaj: Bum! Eureka! Bezpośrednim katalizatorem była fenomenalna fotografia Ruth Orkin: American Girl in Italy.

copyright by Ruth Orkin
Fotografia, choć wykonana pół wieku wcześniej, może posłużyć za ilustrację tej powieści. Fotografia, a na niej Jinx Allen przechadzająca się samotnie ulicami Florencji w otoczeniu tych wszystkich ragazzi italiani, którzy jak pisze Piątek "dorastają dopiero po trzydziestce piątce[...] A do tej pory za ich życie - jedzenie, studia, samochód, komórkę i very expensive Italian clothes, you know what I mean, wiadomo, włoskie ciuchy - płaci la mamma".

Ale powieść Piątka i zdjęcie Orkin łączy coś więcej niż tylko żartobliwe spojrzenie na Włocha-Mężczyznę-Wiecznego Chłopca. To postać niezależnej, zbuntowanej, silnej a jednak wciąż poszukującej samej siebie Kobiety-Nie-Włoszki: takiej jak Jinx ze zdjecia, takiej jak Ruth z drugiej strony obiektywu, takiej jak powieściowa pół włoszka, pół angielka Judith. Kobiety jako przeciwieństwa la mamma..

Oba dzieła łączy także perfekcyjny styl: American Girl... to doskonała kompozycja i jednocześnie emanująca z fotografii 'naturalność', Morderstwo... to niebywała lekkość i zwinność języka, której szczerze autorowi zazdroszczę, a dzięki której niemalże każdą stronę zamieszkują takie perełki: "Ty jak narzekasz, to słychać, że się nie godzisz na to, na co narzekasz. A jak Włoch na coś narzeka, to się na to godzi."

Tomasz Piątek zresztą pod płaszczykiem powieści kryminalnej ukrył bowiem nie tylko satyrę na Włochy ale także prawdziwą rozprawę o filozofii, religii, kulturze, społeczeństwie i życiu rozumianym jako ciągłym poszukiwaniu własnej drogi i tożsamości. Kim jestem? W co wierzę? Gdzie jest moje miejsce?

Una ragazza Inglese czy może jednak Una ragazza Italiana?

Wielkim reżyserem jest i basta!

2011-10-30T11:18:00.091+01:00

Terrence Malick to dla mnie przede wszystkim - Cienka, czerwona linia - bez wątpienia najbardziej poetycki film o wojnie jaki widziałem. Nigdy wcześniej nie przypuszczałem, że okrucieństwo walk na Pacyfiku można pokazać w tak magiczny i jednocześnie dosłowny sposób. Scena z falującymi łunami traw, przez które przedzierają się w natarciu amerykańscy żołnierze na zawsze zapisała się w mojej pamięci.

W oczekiwaniu na - skrajnie odbierane - Drzewo Życia na BlueRay'u, postanowiłem odświeżyć sobie dwa pierwsze filmy Terrence'a Malicka - Badlands i Days of Heaven, również w wersjach HD. Oniemiałem z wrażenia. Terrence Malick te dwie, proste historie o miłości podaje w oprawie tak dopracowanej w szczegóły, że aż zapiera dech w piersiach.

Badlands (1973 r.), pierwsze dzieło Terrence'a, to nie tylko aktorski popis Martina Sheena (stylizowanego na Jamesa Deana) i Sissy Spacek lecz przede wszystkim zwiastun stylu Malicka, dla którego każdy kadr musi być dopieszczony wizualnie do granic doskonałości, a wiele ze scen ma dodatkowe, symboliczne znaczenie. Portretowe zbliżenia bohaterów, przepiękne krajobrazy Dakoty oraz Montany i ich symbolizm pozwalają widzowi poczuć atmosferę Ameryki lat 70tych. Uwielbiam scenę, w której pozbawiony granic moralności w swym miłosnym uniesieniu, opętany manią zabijania Sheen, z dubeltówką na ramionach przygląda się pełni księżyca. Pełni, która od wieków wprawiała ludzi w szaleństwo zamieniając ich w bestie.
Days Of Heaven (1979 r.), to kolejna prosta historia Terrence'a Malicka o miłości, która urzeka swoim pięknem. Dla kogoś, kto pasjonuje się fotografią to pozycja obowiązkowa. Malick rękoma autora zdjęć Nestora Almendrosa wyczarowuje Amerykę, jak ze snu. Tutaj każdy element, każdy budynek, każdy człowiek ma swoje, doskonale przemyślane miejsce w kadrze. Na zawsze zapamiętam krajobrazy Texasu Panhandle i z pewnością na zawsze zapamiętam - znów symboliczną - scenę plagi szarańczy, która oznacza koniec dotychczasowego życia dla wszystkich bohaterów tego dramatu.W Days of Heaven widać również wyraźnie pierwszą fascynację Malicka ogromnymi przestrzeniami, na których falują, targane wiatrem kłosy pszenicy. Fascynację, która spowodowała, że Malick zdecydował się zasiać trawy na piaszczysto skalistych zboczach wysp Pacyfiku, po to li tylko, by móc je wykorzystać w Cienkiej, czerwonej linii fałszując w masowej świadomości obraz ataku amerykańskich żołnierzy na wroga. Nie ważne, że nieprawdziwy, ważne że piękny!

Polowanie na barwy jesieni.

2011-10-22T23:52:00.058+02:00

Nasze polowanie na - być może ostatnie już w tym roku - jesienne kolory zaplanowane z Bartkiem mieliśmy na terenie ruin Zamku w Olsztynie. Na miejscu chcieliśmy być minimum godzinę przed wschodem słońca, tak by rozpoznać teren, zaplanować poszczególne kadry i w spokoju popstrykać. Dzięki zwyczajowej punktualności PKP zamiast w Częstochowie wylądowaliśmy w Tychach, nad jeziorem paprocańskim. Jedynym miejscem, do którego mieliśmy szansę dotrzeć tuż przed wschodem słońca.

W pośpiechu (to już dla nas niemalże nowa, świecka tradycja, że wszystko jest na szybko) zajęliśmy miejsce na wałach wokół jeziora skąd roztaczał się urokliwy widok na lokalną wersję Domu nad Rozlewiskiem.

Kilka pstryknięć w otoczeniu zaciekawionych wędkarzy i przyszła pora by przenieść się na bardziej dogodny do obserwacji wschodu słońca brzeg jeziora, który nas już raz, boleśnie doświadczył zimą 2009 roku.

Wraz z pojawiającym się na horyzoncie słońcem, barw zaczęła nabierać roślinność. W kilkadziesiąt sekund szary brzeg nabrał kolorów a słońce pięknie podświetliło charakterystyczny półwysep i całą linię brzegową.

Tak jak zimą znów dotarliśmy aż do Zameczku w Promnicach.

Udało nam się nawet zagłębić w - momentami naprawdę magiczny - las, który mienił się w ostrym słonecznym świetle, różnymi kolorami jesieni.

Na koniec, po przedarciu się przez leśną gęstwinę, trafiliśmy na łąkę, której część pozostawała w cieniu urokliwie kontrastując swoimi zimnymi, oszronionymi barwami z pozostałą, słoneczną częścią.

Z racji swego położenia Paprocany stanowią dla nas obiekt 'ratunkowy' jeśli chodzi o planowane wypady fotograficzne i jak widać powyżej doskonale się dzięki swojej różnorodności z tej roli wywiązują.

Vrbickie Pleso

2011-10-09T16:55:00.016+02:00

Vrbickie Pleso to niewielki, gęsto zarośnięty staw w Demianowskiej Dolinie. Z aparatem odwiedziłem go dwa razy. Pierwszy, ciut za późno kiedy już ostre światło słońca oświetliło zachodni brzeg. Uroku dodawał jedynie samotny księżyc.

Fujian Beach

2011-09-18T21:52:00.015+02:00

Morze miało tego dnia żółty kolor. Niezwykle drobny, mokry piasek tworzył jednolitą, zbitą, brązową masę. W oddali delikatnie rysowały się szczyty gór. Brzeg penetrowali namiętni zbieracze morskiej fauny, która później trafia na talerze wielu restauracji w Fouzhou.

Vlkolinec

2011-09-12T20:15:00.020+02:00

We Vlkolincu czas naprawdę stanął w miejscu. Dookoła zielone pasmo górskie Wielkiej Fatry i gęsty iglasty las. Środkiem udeptanego traktu pnącego się ku szczytowi Sidrowo leniwie przepływa strumyk. Głęboki wdech górskiego powietrza. Przechadzający się kot nawet nie zaszczyci spojrzeniem. Wzdłuż kamienistej drogi góralskie chaty, pięknie malowane, pięknie przystrojone.

W jednej z nich właściciel z brodą po pas, wyglądający jak ze szwejkowego albumu rozlewa z dwulitrowych butelek do plastikowych kubków Colę po 4 euro za kubek :)

Gu Gong - Zakazane Miasto

2011-09-04T15:13:00.088+02:00

Zakazane Miasto to wybudowany w 1420 roku przez dynastię Ming kompleks pałacowy stanowiący obecnie centrum Pekinu i z pewnością jego największą atrakcję turystyczną. Skąd ta pewność? Wystarczy powiedzieć, że mój bilet wejścia miał numer przekraczający miliard!

Zwiedzanie rozpocząłem w temperaturze bliskiej 40 stopni, w oparach smogu od południowej strony, z której wstępu do miasta strzeże Brama Tian'anmen z uśmiechniętym Mao Zedongiem nad wejściem. Serdecznie współczułem żołnierzom pełniącym warty honorowe w takich warunkach.

Na początek zaskoczyła mnie krótka kolejka do kas (5 minut stania) i fakt, że, zwiedzać Gu Gong można z użyciem elektronicznego przewodnika, który przemawia także w naszym ojczystym języku. Dawna siedziba Cesarza Chin, który rezydował w Gu Gong aż do 1924 roku, położona jest w osi północ-południe Pekinu a przywiązani do tradycji Feng Shui Chińczycy, wszystkie najważniejsze budowle swojego miasta budują na jej przedłużeniu (między innymi również Stadion Olimpijski). Cały kompleks składa się z około 800 pałaców i blisko 9 tysięcy (SIC!) pomieszczeń.

Wewnątrz miasta głównym zainteresowaniem turystów cieszyły się najważniejsze budowle takie jak budynek Najwyższej Harmonii Taihotien. Na szczęście ten imponujący zespół pałaców jest tak olbrzymi, że kilka razy udało mi się odnaleźć niemalże odludne miejsca.

Zakazane Miasto zbudowane jest w oparciu o prostą konstrukcję regularnych placów z których imponujące schody prowadzą do głównych budynków (oś północ-południe) oraz mniej prestiżowych (oś wschód zachód).

Każdy budynek posiada charakterystyczną, żółto-złotą dachówkę (zarezerwowaną wyłącznie dla pawilonów cesarskich) i jest niezwykle kunsztownie zdobiony mieniącymi się wieloma kolorami fasadami, a przed pałacami często stały imponujących rozmiarów wyroby chińskich mistrzów odlewnictwa.

Byłem pod ogromnym wrażeniem dbałości o najmniejsze detale zdobiące to niesamowite miejsce.

Do północnej części kompleksu, w którym mieszczą się cesarskie ogrody z urokliwymi pawilonami dotarłem z wywieszonym z pragnienia językiem. Szczęśliwie okazało się, że chińscy 'prywaciarze' pomyśleli o spragnionych turystach i serwowali im wyborne - w takich okolicznościach - Tsingtao.

Jak nietrudno się domyśleć nie byłem jedynym turystą z aparatem w Zakazanym Mieście, niektórzy jednak koniecznie chcieli dostosować technologię robienia zdjęć do czasów, z których pochodzą cesarskie budynki ;)

Chopok z pociechami

2011-08-24T22:51:00.081+02:00

Wcześniejsze wejście na Skrzyczne było jedynie rozgrzewką przed długo oczekiwaną i kilka razy odkładaną w czasie wyprawą w Słowackie Tatry Niżne. Wejście na drugi pod względem wysokości szczyt tego pasma górskiego - Chopok (2024 m.), główny organizator urlopu czyli Najlepsza z Żon zaplanowała na jeden z pierwszych dni naszego rodzinnego pobytu w Demianowskiej Dolinie, co jak pokazał czas było decyzją nie tylko śmiałą ale również jedyną słuszną. Zmęczeni wysokooktanową słowacką śliwowicą, obwieszeni naszymi pociechami (cóż za eufemizm!) ledwie się bowiem ze Szwagrem dowlekliśmy do szlaku. Cała brygada poniżej w pięknych okolicznościach przyrody - od lewej: Maciek, Ewa, Jaś, Ania, Marta, Magda i Marysia.Przez długi czas podróży utrzymywała się wspaniała pogoda, co pozwalało nam podziwiać nie tylko okolicę ale również wznoszące się w oddali szczyty górskie. Powoli natrafialiśmy na coraz większe bloki granitu, z których 'usypana' jest kopuła szczytowa Chopoka.W ostatniej fazie podejścia szlak wiedzie wzdłuż południowej strony Chopoka, która opada bardzo stromymi i urokliwymi stokami do Doliny Bystrej.
Pogoda - jak to w górach - pogorszyła się w ciągu kilku minut. Porywisty wiatr nawiał ciemne chmury przysłaniające okoliczne wzniesienia.Na szczęście jednak szybko zaczęło się rozpogadzać. Widok z Chopoka szczególnie w kierunku najwyższego szczytu Tatr Niżnych czyli Dumbiera (2043 m.) zapiera dech w piersiach (możliwe, że niesienie Marysi w nosidełku, też z tym moim przytkaniem miało jednak coś wspólnego). W oddali Dumbier, na pierwszym planie wspomniane już olbrzymie granitowe bloki.A poniżej Dumbier w nieco większym zbliżeniu.Krótki odpoczynek w Kamiennej Chacie gdzie napełniliśmy żołądki Hranolkami (pociechy), Kawą (najlepsza z żon ze szwagierką), Kapustovą Poliewką na boczku wędzonym (ja) oraz Piwem (szwagier). A Marta miała okazję dokonać pierwszego...
...własnoręcznego wpisu do księgi gości, co jak widać napełniło ją zasłużoną dumą!W drodze powrotnej przelatujący helikopter zdmuchnął Marcie czapkę z głowy a mnie nieomal ze szlaku. Magda postanowiła za to jeszcze bardziej podnieść mi i tak już pracujące na poziomie wydolności Justyny Kowalczyk tętno zbiegając po ową czapkę na skraj urwiska.Na szczęście wróciliśmy w komplecie. I na dodatek razem z czapką. Poniżej na zdjęciu wciąż jeszcze tuż przed szczytem Chopoka (kopiec z prawej). W oddali natomiast widać Dumbier.To co nas najbardziej zaskoczyło w słowackich Tatrach to pustki na szlakach. Na Chopoku jako głównej atrakcji regionu było oczywiście trochę turystów nijak się to jednak ma to zatłoczonej polskiej części Tatr. A na trasach mniej popularnych spotykaliśmy ledwie kilka osób podczas całego dnia wędrowania. Z ręką na sercu polecić mogę tę część Tatr wszystkim kochającym górskie wędrówki latem, wszystkim chcącym 'naładować baterie' w nieco bardziej dziewiczym terenie. Przypuszczam, że w okresie Zimowym jest dokładnie na odwrót bowiem cały przemysł turystyczny w Demianowskiej Dolinie nastawiony jest na klienta zimowego - stoki narciarskie, wyciągi, wypożyczalnie sprzętu. Do myślenia daje też ilość parkingów samochodowych wzdłuż poszczególnych ośrodków wypoczynkowych i wyciągów.

Drużyna Pierścienia...

2011-08-07T18:29:00.035+02:00

Złamanie ręki Marty było dla nas doskonałym pretekstem by wypad w Beskidy odkładać do czasu zaleczenia kontuzji. No ale wreszcie, wymówki się skończyły. Sobotnia wyprawa z dzieciarnią na Skrzyczne.
Marysia dzielnie towarzyszyła nam w podróży, jedynie od czasu do czasu korzystając z dobrodziejstwa nosidełka dla dzieci.

Największą nagrodą dla dzieciaków na szczycie okazała się możliwość poznania krasuli w barwach Milki.

Marta zdobyła Medal Turysty z uroczym błędem ortograficznym - 'Shronisko Skrzyczne'

Marysia natomiast zaopiekowała się kulkowym pieskiem, karmiąc go niczego sobie kamieniami.

Na koniec dwa widoczki z Jaworzyny.

gazeta-kropka-pl

2011-07-25T21:58:00.008+02:00

Joannę Krupę pogryzła świnia! Kuźniar chował obrączkę na różne sposoby! Takich beemek jeszcze nie znałeś! Toaleta 2.0! Żyli szybko umierali młodo! Czy boskie ciało to obietnica szczęścia? Sport dobry dla każdego - Nawet stulatków! Ein człowiek, ein bank i dwie lokaty! Przygoda Wisły z bułgarską drogówką w Łoweczu! Brudziński o dorżnięciu watahy. 13-latek sądzony za złotówkę.

A pocałujcie mnie w dupę z takimi newsami!!!

Przypływ, Odpływ, Fala za falą...

2011-07-24T19:54:00.028+02:00

Foliowa, bezradna torba, tańczy na piasku smagana wiatrem niczym w American Beauty. Cień spacerującej pary wędruje wzdłuż brzegu jak odbicie zagubionych dusz. Niebo leniwie zasnuwają stalowo-niebieskie chmury zwiastujące nadchodzące cztery lata deszczu. Gdzieś w oddali popiskujący miarowo dźwięk wykrywacza metalu zlewa się z brzmieniem spieszących się fal.

Chajing.

2011-07-17T13:10:00.037+02:00

Bierzemy antyczny chiński czajnik z zagotowaną wodą o temperaturze około 90 stopni celsjusza i zalewamy herbatę.
Po dwóch minutach przelewamy zaparzony napój przez starodawne chińskie, mosiężne sitko tak by fusy nie wpadły do dzbanka.
Na koniec, całość tego niemalże świętego napoju przelewamy do chińskiego kubka typu 'wszystko po 4 złote', na którym pojawia się kiczowaty obrazek :]Delektujemy się jaśminową herbatą, niezwykle popularną w pekińskich herbaciarniach. W Fujian na pierwszym miejscu jest herbata czarna, w Szanghaju - zielona, w Hong-Kongu - Lipton w torebce.

Trzy.

2011-07-12T21:38:00.034+02:00

Nie mam ostatnio czasu kompletnie na nic, dlatego szybka wrzuta zdjęć z ostatniego wypadu gdyż z doświadczenia wiem, że im dłużej coś leżakuje na dysku tym mniejsza szansa na to, że będę miał to ochotę kiedykolwiek wrzucić na bloga.

Wyruszyliśmy w Trójkę, dokładnie o Trzeciej rano w kierunku zamku z Trzema basztami.
Okazało się, że dookoła też jest pięknie. Na dodatek na chwilę nawet pogoda nam sprzyjała.

24 Hours in Hong Kong

2011-06-29T20:57:00.127+02:00

Zazwyczaj opowiadanie historii od końca, a już w szczególności takie opowiadanie, w którym autor na wstępie zdradza, że zaczyna od końca, pozbawione jest sensu. Swoją opowieść zmuszony jednak jestem zacząć od jej zakończenia, czyli od Hongkongu, który był ostatnim miastem, jakie odwiedziłem podczas mojej podróży po Chinach.

Hongkong dla europejczyka odwiedzającego z szybkością jumbojeta różne miasta w Chinach to z jednej strony powód do radości na widok ludzi posługujących się angielskim (a nie wyłącznie jedną z odmian Chińskiego), śniadania typu 'full english breakfast' podanego wraz z widelcem i nożem (a nie ryżu z pałeczkami) oraz herbaty o smaku herbaty (a nie jaśminu, liczi czy kokosu), z drugiej zaś powód do zadumy nad tym jak precyzyjnie, skutecznie i bezlitośnie Brytyjczycy wykorzystali swoje 155 lat panowania nad tym terytorium.

[Dzielnica Mong Kok East]

Pierwsze wrażenie po dotarciu na miejsce jest na prawdę piorunujące - typowo chińskie neony błyskające fosforyzującymi kolorami, ogromna ilość Chińczyków na ulicach (momentami zaludnienie wynosi 43 TYSIĄCE! na kilometr kwadratowy) rozmawiających w kantońskiej odmianie chińskiego i ni to restauracje ni to jadłodajnie z chińskim żarciem, a po przeciwnej stronie najpopularniejsze amerykańskie i europejskie marki, płynna angielszczyzna każdego napotkanego Chińczyka oraz McDonalds, Burger King i Starbucks.

[Tak wygląda każdy, który jest pierwszy raz w HKG]

Miasto to przedziwna hybryda, w której Chińska tradycja przykryta została lewostronnym ruchem pojazdów, typowo brytyjskim Double Deckerami, strzelistymi wieżowcami i zamknięciem knajp o porze, w której jej wysokość, królowa Wielkiej Brytanii kładzie się spać. Jest to o tyle zastanawiające, co okrutne w mieście bowiem aż 96% mieszkańców stanowią Chińczycy!

[Widok na miasto. Przy okazji przypomniało mi się genialne opowiadanie Rylskiego - Dziewczynka z Hotelu Excelsior]

Z ekonomicznego punktu widzenia wyspa to niemalże eldorado dla jej mieszkańców - jedno z najwyższych PKB na świecie (15 miejsce), wysoki przyrost gospodarczy i pierwsze miejsce w rankingu 'Wolności Gospodarczej'. Przestrzeń życiowa zazwyczaj ogranicza się do kilkudziesięciupiętrowych wieżowców, a pokój hotelowy określany jako Double Size okazał się klitką 4x4 m za to z naprawdę imponującym widokiem za oknem :)

[Widok z hotelu Napoleon by Rhumbus]

Hongkong to prawdziwa świątynia komercji, w której sklep goni sklep a marka goni markę. Wszyscy noszą garnitury Armaniego, torebki Louisa Vouittona i zegarki Breitlinga. Metro pędzi z dokładnością do minuty a ludzie żyją w ciągłym pośpiechu. Wypisz wymaluj Warszawa - no może z wyłączeniem tego metra.

[Times Square, najnowsze marki i Hogwarts Express w rogu :)]

Po dziesięciu dniach w kontynentalnej części Chin, Hongkong sprawił na mnie wrażenie sztucznego tworu, który nie jest już miastem w Chinach ale jednocześnie nigdy nie będzie miastem Europejskim. 155 lat brytyjskiego ładu skutecznie osłabiło poczucie przynależności narodowej mieszkańców wyspy. Angielski porządek, pośpiech i blichtr wydają się tak skrajnie obcy ludziom zamieszkującym kontynentalne Chiny, że w Hongkongu sprawiają wrażenie średnio udanego eksperymentu społecznego.

Powiadają, że Hongkong to miejsce, w którym Wschód spotyka się z Zachodem. Przez 24 godziny, które spędziłem w tym mieście odniosłem wrażenie, że Zachód ze Wschodem w Hongkongu się spotkał, a potem go zagryzł i połknął.
--------------

[Widok zza okna wersja Daylight ;)]

[Jedyny na świecie dwupiętrowy tramwaj]

[Hongkong w deszczu]

Widok na wieżowce

[Popołudniowy traffic]

The Shadow Fisherman...

2011-05-29T22:56:00.023+02:00

Niezawodny poranek nad zalewem w Dziećkowicach, 07.05.2011.

The Witcher 2

2011-05-26T21:09:00.022+02:00

W dwójkę jeszcze nie miałem przyjemności.

Jedynkę, przeszedłem z rozkoszą jakiś rok po premierze w wersji z już usuniętymi wszystkim błędami.

Z różnych recenzji Wiedźmina 2 poskładać sobie można obraz nieco podobny do jedynki - rewelacyjna fabuła, świetna grafika i kapitalny świat, presja czasu oraz ograniczone środki wpłynęły jednak na to, że gra nie jest stabilna na każdym sprzęcie, co w takim wypadku często się zdarza. Spokojne więc odczekam aż wyjdzie wersja patcha 1.3 i wtedy przymierzę się do dwójki.

The Witcher 2 to kapitalna akcja marketingowa: Triss na okładce i rozkładówce Playboya, Wiedźmin w Przekroju i stacjach telewizyjnych a dodatkowo czując koniunkturę Super Nowa wznowiła wydanie wiedźmińskiej sagi. Zyska na tym również z pewnością Andrzej Sapkowski, który wreszcie i poza naszym krajem zajmie należne mu miejsce w panteonie pisarzy Fanatsy.

Dzisiaj w swej historycznie napompowanej mentalności Polaka zachwycam się wynikami sprzedaży Witchera 2 w pierwszym tygodniu: 166 tys sztuk w samej Europie. CD Projekt połknął i wypluł nosem Dragon Age 2 (54 tys) i Mass Effect'a 2 (45 tys) porównując jedynie popularne tytuły gier z dwójką w nazwie.

Aż boję się pomyśleć co będzie jak ogłoszą, że wyjdą wersje na XBOXa i PS3...

Nazwa The Witcher staje się na naszych oczach światową marką i naszym najlepszym współczesnym produktem eksportowym. Pomyśleć tylko, że sam Sapkowski na takie tłumaczenie kręcił nosem upierając się przy swoim The Hexer...

Oh Kids...

2011-05-23T21:20:00.007+02:00

Dawno dzieciaków nie było. Tutaj są nawet w nadkomplecie. Nasze poznać po tym, że łatwiej je ubrać niż wyżywić.
Od lewej: Marta, Marysia, Ania i Jaś

Poranna Wyprawa

2011-05-16T00:05:00.054+02:00

To miał być piątkowy, w pełni kontrolowany, wieczorno-nocny wypad na zdjęcia. Perfekcyjnie zaplanowane miejsce, transport, rozpoznana optymalna lokalizacja fotografów oraz położenie słońca i pogoda.

Skończyło się jak zwykle u nas...

Sobotnim, całkowicie niekontrolowanym wyjazdem na wschód słońca. Miejsce oraz sposób transportu rozesłałem SMSem w piątek o 22:56. W sobotę o 4:12 już spóźnieni, gnaliśmy z Bartkiem A4-ką do Imielina, gdzie czekać na nas miał Piotrek. Zdążyliśmy przed pojawieniem się słońca nad zalewem w Dziećkowicach, w czym wydatnie pomogła nam urokliwa mgła z nad tafli jeziora. A później...

...później zaczęło się świetlno-mgliste widowisko z wędkarzami w tle...
...oraz na pierwszym planie.
Pojawiające się nad taflą zalewu słońce zabarwiało niebo na ogniste kolory...
...by na chwilę przygasnąć...
...a zaraz potem eksplodować!
Ostre światło zmusiło nas do przerzucenia się na chwilę na tryb "makro"...
...a także zmierzenia się z trudnymi dla fotografa warunkami.
Przed odjazdem wypatrzyliśmy jeszcze pobliskie wzgórze a na nim pola...
...i rzepak z Beskidami w tle.
Cholera, nie wiem teraz czy jest sens planować następny wyjazd kiedy te nieplanowane tak udanie wypadają?

Łornitolog...

2011-05-05T22:19:00.008+02:00

- A Pan to kto? Łornitolog?
- Nie. Nie ornitolog. Zdjęcia robię...
- Ale ptaków?
- Nie. Nie ptaków. Krajobrazu. Jeziora.
- Aha... Bo jakby jednak łornitolog to mogę Panu pokazać gdzie je pełno kormoranów!
Jezioro Wulpińskie, Dorotowo. 27 kwietnia 2011. Kormoranów jednak nie było.

Northen Lights

2011-04-28T22:38:00.015+02:00

Prawdopodobnie najpiękniejszy ze wszystkich Cudów Świata znajduje się na Północy, w miejscu zwanym Krainą Zórz Polarnych.

Na zrobienie tego filmu Ole Christian Salomonsen poświecił 6 miesięcy swojego życia, wykonując 50,000 zdjęć. Szacun Kolego!

In The Land Of The Northern Lights from Ole Christian Salomonsen on Vimeo.

Wielkanocne pstrykanie...

2011-04-24T23:56:00.065+02:00

Ostatni, "niezwykle udany" wyjazd na zdjęcia sprawił, że swój krótki, świąteczny urlop chcę wykorzystać w dużej mierze na zabawę aparatem. W Wielką Sobotę zabrakło nieco czasu by popstrykać w przepięknej pogodzie, w Niedzielę zatem planowałem odbić to sobie z nawiązką. Wielkanocny poranek przywitał mnie słońcem, z czasem jednak było coraz gorzej. Najpierw pogoda w kratkę a potem już tylko chmury i deszcz.

Kuszony przez Teściową smakowitymi, świątecznymi potrawami (o wyższości świąt Wielkanocnych nad świętami Bożego Narodzenia więcej w następnym wpisie) a także przez Teścia i Szwagra, powiedzmy, smakowitymi napitkami, w obliczu niepewnej pogody miałem poważny dylemat czy sobie jednak nie odpuścić. Szare niebo nie zwiastowało niczego dobrego. O 17:30 zdecydowałem się jednak wyruszyć nad jezioro Pluszne z postanowieniem, że nawet jeśli nie będzie stosownych warunków to przynajmniej poszukam sobie ciekawych miejscówek na późniejsze wypady. Okazało się, że tym razem Matka Natura przygotowała dla mnie niespodziankę.

Zachód słońca w Pluskach choć bez fajerwerków okazał się całkiem przyzwoity. Kilkanaście minut słońca na bezludnej plaży pozwoliło mi poczuć foto-feeling i wypróbować nowy statyw.

Time Machine.

2011-04-20T20:36:00.007+02:00

Jakbym się przeniósł w czasie...

Epic Fail!

2011-04-17T22:20:00.091+02:00

O 4:07, na trzynaście minut przed planowaną pobudką zdecydowanym ruchem ręki wyłączyłem budzik w telefonie. Chociaż zazwyczaj w dupie mam wstawanie o tak nieludzkiej porze, szczególnie w Niedzielę, tym razem chciałem zmierzyć się ze wschodem słońca nad zalewem w Dziećkowicach, sprawdzając w terenie nowy statywik. Lenistwo przeważyło. Po szybkim rozważeniu wszystkich za i przeciw, odwróciłem się na drugi bok i ponownie zanurzyłem się wprost w objęcia Morfeusza.

Drugie zerknięcie na zegarek - 5:07. Jak się ruszę to zdążę dojechać przed 5:40 czyli tuż przed 'show' matuli Natury. Zerknąłem przez okno. Pogoda ok.

Wskoczyłem w znoszone jeansy i polar, którego istnienie przeczy prawom fizyki. W lewą rękę złapałem torbę ze sprzętem, w prawą nowy statyw. Rytualne poszukiwanie dokumentów i kluczyków do samochodu. Biegnąc na dół niemal spadłem ze schodów. Jeszcze buty, sznurówki, drzwi i jazda. Na trasie S1 nieco mglisto, będą fajne foty. Gnam na wyścigi, światła coraz więcej czasu coraz mniej. Jeszcze pod jezioro trzeba podjechać a nie bardzo pamiętam drogę. Lewo, prawo, długo prosto. Kończy się asfalt, zaczyna się las. Znowu drzwi, sprzęt, statyw. Prawie biegiem do brzegu. Miejscówka jest ok, warunki też. Uśmiechnąłem się do siebie - zaraz się zacznie! Rozłożyłem statyw, wyjąłem aparat, zmieniłem portretówkę na szeroki kąt, dokręciłem polar. Jeszcze tylko przełącznik na 'on' i...

KURWA, KURWA, NO ŻESZ KURWA MAĆ!

Akumulator został w domu, w ładowarce.

Złożyłem statyw, odkręciłem polar, aparat ze złością schowałem do torby. Odwróciłem się i na chwilę usiadłem na brzegu. W oddali szybko przebiegły trzy sarny. Niebo jak kożuchem mleka pokryte białą mgłą, zaiskrzyło wnet szkarłatem. iPhone'm strzeliłem pożegnalną fotę. Tak tylko, pro-forma.

Regan

2011-04-14T22:07:00.009+02:00

Foto-polowanie z dzieciakami w Leśnym Parku Niespodzianek w Ustroniu. Warto. W szczególności dla pokazu dzikiego ptactwa (zawsze o 11:00) - takiego jak ten Orłan Bielik - latającego jakieś 12mm nad głowami przerażonej widowni.

Wiosna Przyszła

2011-04-11T21:00:00.004+02:00

To już nasz drugi pobyt w Beskidzie Śląskim tej wiosny. Dobry prognostyk na cały rok. W zeszłym bowiem, nasz pierwszy pobyt 'wiosenny' w górach miał miejsce w okolicach sierpnia :)

Widok z Czantorii. 03.04.2011.

Funhouse...

2011-04-04T21:19:00.015+02:00

Excitement

In da house.

Hidden.

Winning Smile.

Driving Lessons.

Coś się kończy coś się zaczyna...

2011-03-28T23:27:00.095+02:00

Hajdarowicz postanowił przenieść 'Przekrój' do Sieci. I choć deklaruje co prawda, że to decyzja powzięta półtora roku temu, jeszcze przed zakupem przez niego tygodnika od Ediepresse, to wydaje mi się, że ten ryzykowny ruch (content witryny jest płatny) jest stosunkowo świeżym pomysłem ukierunkowanym nie tyle na pozyskanie nowej grupy czytelników ale raczej na obcięcie kosztów.

Przy tej okazji z zaskoczeniem przekonałem się, że w kwestii czytania na komputerze jestem bardzo staroświecki - brak mi zapachu farby drukarskiej i szeleszczących kartek. Dodając do tego fakt, że iPhone używany przez cały dzień do telefonowania (Apple tę akurat funkcjonalność skrzętnie w swoich reklamach pomija) ma tendencję do rozładowywania się właśnie podczas surfowania tudzież czytania, daleki jestem od przesiadania się na media elektroniczne. Jeszcze w zeszłym tygodniu papierowy 'Przekrój' wystarczał na dwie sesje w wannie, nowe skrócone (ale i tańsze wypada wspomnieć) wydanie już tylko na jedną.

Będę jednak Hajdarowiczowi kibicował wykupując abonament do witryny. Pod jego skrzydłami bowiem, 'Przekrój' ewoluował w stronę, która mi najbardziej odpowiada i za prawdę żal mi tracić dostęp do pełnej zawartości tygodnika. Niech no jeszcze wydawca wyciągnie rękę do Chacińskiego, ten niech zaciśnie zęby i popełni od czasu do czasu jakiś felieton lub recenzję najlepiej zamiast Pilchowego Dziennika (sorry Jerzy) lub pop-felietonu Orbitowskiego (sorry Łukasz, to tylko wyrachowana zazdrość) i ma Hajdarowicz we mnie czytelnika do śmierci. Mej lub też (tfu, tfu odpukać) 'Przekroju'.

Coś się kończy, coś się zaczyna.

Do nowej rzeczywistości (niewirtualnej) postanowił się w tym roku przenieść również Adam Małysz. I choć wielu o tym przebąkiwało już wcześniej, to cały kraj na wieść tą jęknął, westchnął i przysiadł z wrażenia. Część twierdzi, że to najlepszy czas by ze sceny zejść niepokonanym, część, że mógł jeszcze przynajmniej do olimpiady w Soczi doskakać bo jak to tak, w pełni formy karierę kończyć?

W całej tej ogólnopolskiej gorączce najbardziej żal mi... Kamila Stocha, bo że Małysz wielkim sportowcem był i basta to wszyscy wiedzą. Ale o tym, że Stoch miał najlepszy sezon w karierze (trzy zwycięstwa w Pucharze Świata, Małysz tylko jedno), że skakał momentami wyśmienicie i że to także dzięki niemu drużyna otarła się o medal w konkursie drużynowym jakoś wszyscy zapomnieli. Wszystko z resztą wskazuje na to, że Kamil będzie miał już przejebane do końca swojej kariery. Adam zawsze będzie tym pierwszym, Adam zawsze będzie tym skromniejszym, no i raczej nie zapowiada się na Stochomanię (to nawet fatalnie brzmi).

Coś się kończy, coś się zaczyna.

W telewizji najwyraźniej skończyła się era rozmów polityków z politykami, polityków z dziennikarzami czy nawet polityków z fachowcami. Zaczęła się natomiast era rozmów polityków z muzykami będącymi w jakiś sposób - czort jeden wie w jaki - uosobieniem całego społeczeństwa - czort jeden wie jakiego.

Cały ten spektakl ze strony premiera Tuska obliczony na zyskanie uznania w oczach tych 'rozczarowanych', a ze strony 'rozczarowanych' na okazję do wygłoszenia niczym nie popartych przemówień (w których celował Hołdys zabierając się do zadania pytania jak Fidel Castro do przemowy na wiecu) okazał się korzystny jedynie dla nadawcy, który w porze spacerowo-obiadowej osiągnął niemal milionową oglądalność. Krótka sonda pośród moich znajomych pokazała, że zwolennicy premiera byli zachwyceni jego odpowiedziami, rozczarowani wyborcy PO doszli do wniosku, że trio wspomagane prowadzącym nieźle premierowi dowaliło a wyborcy PIS podkreślili, że było zdecydowanie za mało pytań o Smoleńsk co wyraźnie wskazuje, że całe spotkanie było ukartowane przez bliżej nieokreślony spisek.

Coś się kończy, coś się zaczyna.

Egipt i Libia wydeptują własną ścieżkę ku demokracji przy pomocy fundamentalistów z karabinami, którym wydatnie pomagają lub przeszkadzają w zależności od swoich interesów włodarze z USA i UE. Niezależnie od rezultatu afrykańskich rewolucji świat już przeszedł ogromną metamorfozę.

Media niewiele trąbią o ofiarach, dziś dla nich ważniejszy jest spadek obrotu związany z zastojem turystyki w Egipcie, wpływ incydentów zbrojnych na cenę baryłki ropy oraz na inwestorów, którzy zdecydowali się prowadzić działalność w offshoringowych lokalizacjach. Jak widać ludzkie życie i tragedia przestały mieć jakąkolwiek wartość również dla statystycznego widza.

Jak ktoś słusznie na Bashu zauważył, wszystko się poprzekręcało: Francja pierwsza rusza do walki, Niemcy ani o tym myślą, a Rosja apeluje o pokój.

Coś się kończy, coś się zaczyna...

Notatka z niezapowiedzianej śmierci...

2010-12-30T11:29:00.065+01:00

Od razu wyjaśnię, żeby nikogo niepotrzebnie nie stresować - cztery tygodnie temu śmierć zabrała w swe szpony mojego Seagate'a a wraz z nim ku mojej i Magdy rozpaczy wszystkie foty od 2005 roku.

Nic jej nie zapowiadało.
Nikt jej nie mógł przeszkodzić.
Szanse na zmartwychwstanie znikome.

Wszystkiego mi się, kurwa odechciało. A już w szczególności fotografowania i blogowania.

Na szczęście szok powoli mija. Jak widać.

Tygodniowy urlop miał być okazją do skreślenia paru pozycji z mojej 'Check Listy'. Pojechał ze mną Michniewicz z 'Samsarą', McCarthy z 'Krwawym Południkiem' i Mendoza ze swoja 'Lekką Komedią'. W wypadku nadmiaru świątecznego rozgardiaszu uniemożliwiającego spokojne czytanie liczyłem na szwagierkę i jej miłość do niezawodnego Cobena.

Dupa blada. Nic nie przeczytałem.

Za to do listy dzięki niewielkiej pomocy naszych przyjaciół spokojnie dopisać mogę Zafona z 'Mariną', Marqueza z 'Raportem z pewnego porwania', Głowackiego z 'Good night, Dżerzi', Zusaka ze 'Złodziejką Książek', McCarthiego z 'Dziecię Bożym' oraz Eco z 'Baudolino' i 'Wyspą dnia poprzedniego'.

Dzięki!

Wzrok zaspokoiłem oglądając raz jeszcze 'The American' a w szczególności Violante Placido - Kwintesencję kobiecości w full HD.

Ale mówiąc poważnie to zdecydowanie najbardziej niedoceniony film tego roku. Pora się wybrać do 'Castel del Monte' na wakacje.

Już za chwilę Dwa Tysiące Jedenasty.
Warto czekać. Chociażby z powodu 'Tree of Life' Terrenca Mallicka.

.

Złote Popołudnie....

2010-11-18T00:09:00.029+01:00

Listopad jak na razie (i oby jak najdłużej) rozpieszcza nas słonecznym weekendami. W ostatnią niedzielę, tuż przed ostatnim wyścigiem Kubicy w tym sezonie zdecydowaliśmy się na prawdopodobnie ostatni w tym miesiącu (z powodu fatalnych prognoz pogody) szybki wypad nad wodę. Tym razem naszym celem był pobliski Imielin i zbiornik Dziećkowice. Dzieciarnia z racji wytarzania się w piachu, mokrych rąk aż po łokcie i możliwości lania się po łbach wyschniętą trzciną z radością uczestniczyła w tej ekspresowej wyprawie. Rodzice delektowali się promieniami słonecznymi, brakiem zapierającego oddech wiatrzyska i temperaturą na plusie. Widok urozmaicała nam grupa osób, którym w tym roku nie udało się wyjechać na ciepłe wakacje nad Bałtyk :)
Marta.

Marysia.

Dziećkowice.

Dno

Urlopowicze-1

Urlopowicze-2

TODO List...

2010-11-14T08:59:00.002+01:00

Pomarańczki komisarza Montalbano, Mistyfikacja, The American, Mind Body and Soul, Samsara. Na drogach, których nie ma, Cold Souls, Przekrój nr 43, Days of Heaven, Singularity, The Thin Red Line, Przypadek Justyny, Raj tuż za rogiem, Changeling, The Good Wife s02e05, Jesień Patriarchy, Wroniec, FallOut New Vegas, Żmija, Ciotka Julia i Skryba, Charlie i Lola, the Limits of Control, Dragon Age: Origins, Tulipany, Call Me Fitz s01e01, Munyurangabo, Lucky Days, The New World, Precious, The Hurt Locker, Lourdes, Przekrój nr 44, Machinarium, Wycieczka do Tinardi, Niezwykła podróż Pomoponiusza Flatusa, Krwawy Południk, Miasto Cudów, Broken Flowers, Głosy z Ulicy, The Man From the Earth, Mass Effect 2, Wąż w kaplicy, Raport z pewnego porawania, Psychonauts, Unmade Beds, The White Ribbon, The Imaginarium of Doctor Parnassus, Los Abros Rottos, Morderstwo w La Scali, Medieval Total War 2, Człowiek w cieniu, Hunger, Badlands, Po śniadaniu, Call of Duty MW2, Głos skrzypiec, Fallout3, Na grobli, Into the wild, Cache, Alice in Wonderland, The Chronicles of Riddick Assault on a Dark Athena, Wojna Końca Świata, Five Minutes of Heaven, Deliverance, Extensa...

i tylko czasu nie ma :(

Indenpendance Day

2010-11-11T07:54:00.003+01:00

Orange...

2010-10-31T13:54:00.002+01:00

Different shades of gray

2010-10-18T21:32:00.015+02:00

Witamy w prawdziwym świecie Panie Tagomi.

2010-10-16T23:57:00.048+02:00

Dla mnie to news tygodnia!

Ridley Scott zrealizuje dla BBC czterogodzinny mini serial na podstawie 'Człowieka z Wysokiego Zamku', Philpa K. Dicka.

Skąd to podekscytowanie?

Primo - Ze wszystkich do tej pory niezekranizowanych powieści Phila ta zasługuje na to w pierwszej kolejności, jest bowiem jedną z jego najlepszych.

Secundo - Scott jest jedynym reżyserem, który już raz wziął się za barki z twórczością Dicka i wyszedł z tego film - w tym wypadku nie boję się użyć tego słowa - kultowy: Blade Runner, będący adaptacją 'Czy androidy śnią o elektrycznych owcach?'

Tertio - Nie jest to produkcja dla Hollywood, co minimalizuje szanse na obsadzenie w głównej roli Nicolasa-wciąż-ta-sama-drewniana-mina-Cage'a ;) A tak na poważnie, to po ciuchu liczę, że BBC podejdzie do tematu zarówno z rozmachem jak i z wiernością oryginałowi.

Ridley Scott and Philip K. Dick. Photo by Kim Gottlieb

źródło informacji o serialu: guardian.co.uk

"Reality is that which, when you stop believing in it, doesn't go away." - Phlip K. Dick / Valis.

Speed...

2010-10-10T17:07:00.005+02:00

Jedna karuzela, jeden dorosły z aparatem, dwoje dzieciaków i kupa frajdy dla wszystkich :)

Definitywny Koniec Sezonu...

2010-10-03T22:25:00.015+02:00

Dzieciarnia co prawda zakatarzona, my od kilku dni na gripexie i witaminie 'C', szkoda jednak w te - prawdopodobnie - ostatnie słoneczne dni, kisić się w chacie. Popołudniowy wypad na spacer nad chłodne jezioro paprocańskie zakończył się równie zimnym zachodem słońca.

PS. Chociaż od strony plaży miejskiej niezwykle trudno o ciekawy pierwszy plan, to liścia nie wrzucałem celowo, sam sobie tam leżał :)

PS2. Od tygodnia nie mogę znaleźć mojej szybko-złączki do statywu i już mnie kurwica bierze. Nie ma to jak coś, sobie dobrze schować, tak, żeby nie zapomnieć przypadkiem :(

Time Lapse Montage

2010-09-21T21:32:00.002+02:00

Timelapse Montage from Mike Flores on Vimeo.

Warto włączyć tryb HD i pełny ekran.

Essential Killing

2010-09-13T20:24:00.013+02:00

Przez szeroko rozumiane media przewaliła się ostatnio nawałnica informacji o sukcesie najnowszego filmu Jerzego Skolimowskiego na festiwalu w Wenecji. I choć Specjalne wyróżnienie Jury to nie Złoty czy Srebrny Lew to niewątpliwe jest to ogromny sukces polskiego reżysera. Sam Skolimowski ze stosownym dystansem podszedł do festiwalowych wydarzeń a odbierając nagrodę dla najlepszego aktora w imieniu Vincenta Gallo stwierdził:

"Jestem pewien, że chciałby podziękować swojemu reżyserowi - Jerzemu Skolimowskiemu, autorowi scenariusza - Jerzemu Skolimowskiemu i producentowi, który znalazł pieniądze na jego gażę - Jerzemu Skolimowskiemu."

W rozmowie z Donatą Sobutko rezyser przyznał, że obawiał się o szanse swojego filmu z powodu osoby tegorocznego przewodniczącego jury, którym był Qunetin Tarantino, który "jak większość ludzi nie znosi Vincenta Gallo".

Poniżej oficjalny zwiastun a także efekt pracy znanej już nie tylko na naszym krajowym podwórku firmy od efektów specjalnych Platige Image.

"Las Moment"

2010-08-21T22:11:00.096+02:00

Chociaż przymierzaliśmy się do kolejnego wypadu w góry niemalże od pierwszych dni po powrocie z urlopu, dopiero dzisiaj, na szybko zdecydowaliśmy się na wyjazd w Beskid Śląski. Nasz wybór padł na Ustroń skąd chcieliśmy się wspiąć w towarzystwie naszych dzieciaków na Czantorię. Już na miejscu okazało się, że nagle podjęta decyzja to prawdziwe 'Las Moment', jak głosiły ogłoszenia w ustrońskim biurze turystycznym, którego nazwę łaskawie przemilczę. Jednak zrobienia foty, nawet telefonem odmówić sobie nie mogłem.Będąc w szoku, zastanawiałem się nawet początkowo czy to nie jest przypadkiem nazwa własna jak nie przymierzając 'Las Palmas', jednak wisząca obok identyczna oferta 'Las Moment' z wczasami na Chorwacji zdecydowanie przerwała ten tok myślenia. W desperacji, kombinowałem, że może chodzi o jakąś mega ofertę wyprzedażową i jej hasło reklamowe 'Las Monet', jednak po dokładnym przeliterowaniu upewniłem się, że i tak nie jest. Rozbawieni ruszyliśmy z miasta w kierunku wejścia na szlak i ledwie uszliśmy kilka metrów gdy z głośnika zamontowanego domowym sposobem na dachu sprowadzonego zza zachodniej granicy VW Golfa huknął na nas 'Największy pokaz gadów egzotycznych. Legwany! Warany! Wenże'.

Nie wiedzieć dlaczego nie skusiliśmy się, a po kilkunastu minutach uciążliwego marszu stanęliśmy u progu niebieskiego szlaku, który w tak kontrastującej z hałasem centrum Ustronia ciszy, miał nas doprowadzić do szczytu Czantorii. Miłą dla oka i obiektywu kaskadę wodną tuż na początku leśnej części szlaku wzięliśmy za dobry omen wyprawy, co rzeczywistość dosyć szybko zweryfikowała.
Blisko siedmiokilometrowe podejście o dużym nachyleniu, bez jednego choćby nawet płaskiego fragmentu, z 11-to kilogramowym maluchem w nosidełku na plecach i 18-to kilogramową czterolatką, która po podejściu pierwszych pięciuset metrów stwierdziła, że już ją nogi bolą (choć jak czas pokazał mężnie dotarła o własnych siłach na sam szczyt) dało nam nieźle w kość. Wymyślanie sposobów zabawiania Marty i dokarmiania Marysi (jak miała co gryźć, to nie miała jak ryczeć) skutecznie umilało nam czas. Przy okazji przerywanego częstymi odpoczynkami podejścia udało mi się zweryfikować jeden z odwiecznych problemów fotografii: Jak Mama trzyma aparat, to wszyscy potulnie patrzą w obiektyw......natomiast, gdy aparat jest w rękach Ojca, to mimo nawoływań po imieniu, nazwisku, udawaniu psa, kota, ptaszka bądź małpy nikt - poza mocno zszokowanymi, przechodzącymi obok turystyami - nie jest zainteresowany spojrzeniem w kierunku fotografującego.Dlatego też, co widać na jednym z powyższych zdjęć zdecydowałem się, zamienić swój sprzęt na aparat Hello Kitty, który dzięki wymiennym panelom przednim i różowym kolorze zawsze skupi wzrok fotografowanego na obiektywie.

I chociaż cała wyprawa była prawdziwym wyzwaniem przynajmniej dla mojego organizmu to nasza wspinaczka zakończyła się koniec końców całkiem sympatycznie, bowiem na szczycie Czantorii czekała na nas wieża widokowa a z niej urokliwy rzut oka na Ustroń...... oraz dalszą część beskidzkiego pasma górskiego. Zejście zaplanowaliśmy w iście szatański sposób, skorzystaliśmy bowiem z wynalazku w postaci kolejki linowej na Czantorię, co spowodowało, że na kilka minut nasze dzieci zamurowało. Niestety, w okolicy piątego słupa nośnego ku naszej rozpaczy, mowa im wróciła, dlatego też do domu wróciliśmy otoczeni radosnym, dziecięcym gwarem.

Fasten Your Seat Belt

2010-08-19T19:50:00.003+02:00

Jak widać poniżej, o bezpieczeństwie w samochodzie też można malowniczo i z pomysłem.

Przystanek Islandia.

2010-07-16T20:05:00.003+02:00

Może odrobinę dziwnie się ubierają. Nieco dziwniej mówią i dziwnie się nazywają. A już na pewno ich wulkan ostatnio mocno zadziwił linie lotnicze. Jednak z pewnością warto rozważyć to jakże dziwne miejsce na najbliższy plener foto. Jak nie w tym to w następnym roku.

Warto podkręcić nieco głośniki i kliknąć na przycisk HD.

Inspired by Iceland Video from Inspired By Iceland on Vimeo.

Spartans! What is your profession?

2010-07-14T22:12:00.007+02:00

Tak świętują mistrzowie. A Pepe Reina jako wodzirej jest nieasmowity! Najlepszy fragment imho:

"He goes to the bathroom and does a sprint,
He goes to eat and does a sprint
He goes to bed and runs in the bed. Peeeeedrito!"

Chociaż spieprzył szansę na drugiego gola przeciwko Niemcom.

What is your profession?

Love is all around...

2010-07-13T21:11:00.003+02:00

Ostatnio spotkałem Ich w Parku. Od czasu gdy zrobiłem im tę fotkę nie próżnowali. Załoga powiększyła się już o dzieciaka i psa. Wszystkiego dobrego!

Teamwork...

2010-06-23T19:57:00.003+02:00

Kawał świetnej marketingowej roboty.

Piknik na skraju...

2010-06-22T19:42:00.031+02:00

Cementownia Jaworzno-Szczakowa jest niemalże ucieleśnieniem moich wyobrażeń o tym jak wygląda słynna Zona z powieści braci Strugackich. Założona w 1855 roku Fabryka Portland Cementu przetrwała dwie wojny światowe i prawie cały okres PRLu. Dziś powiedzieć o niej, że niszczeje, to za mało - dosłownie rozpada się na drobny pył, tak, że wkrótce nie pozostanie po niej najmniejszy ślad...

Jak prawdziwy Stalker (dodatkowo odganiający się od zajadle atakujących komarów) przemierzyłem w doborowym towarzystwie tą lokalną ZONĘ, otoczoną rozpadającymi się budynkami by zaskoczeniem stwierdzić, że nawet w takim miejscu jak resztki Cementowni jest miejsce na miłość ;)

Hello Camera...

2010-06-10T19:23:00.006+02:00

Zasilanie: 2xAAA
Kolor: różowy
Rozdzielczość: 3,2MP
Optyka: niewymienna, 8 x zoom cyfrowy
Front: wymienny, dwa fronty Hello Kitty w komplecie

A teraz:
Nieustanne ćwiczenia poprawnej kompozycji, perfekcyjnej ekspozycji i wrażliwości na świat pod groźbą licznych kar cielesnych, aż do zdobycia nagrody World Press Photo w co najmniej w trzech kategoriach równocześnie ;-)

Number One

2010-06-08T00:16:00.003+02:00

365 dni Maryśki.

Nikiszowiec

2010-05-30T23:33:00.077+02:00

Nikiszowiec to robotnicze osiedle z początku XX w. wybudowane dla górników kopalni 'Giesche'. Zwarta, powtarzająca się, ceglana zabudowa uformowała całe osiedle, na które oprócz budynków mieszkalnych (dla 8 tys ludzi!) składają się także kościół, szkoła i szpital. Zaprojektowana przez Georga i Emila Zillmanów dzielnica wywiera piorunujące wrażenie.

Nikisz, na współczesnej fotografii najczęściej prezentowany jest w monochromatycznej estetyce, która doskonale współgra z ceglastą architekturą. Mgliste poranki w ciasnych ulicach dzielnicy pozwalają oglądającemu fotografię niemal przenieść się sto lat wstecz. Mając uzasadnione obawy co do pogody, którą matka natura mogła nam zgotować na niedzielny poranek i jednocześnie wielką chęć na foto-wypad, postanowiliśmy zatem z Bartkiem o 4:30 wyruszyć w kierunku Ńikisza, który - jak podejrzewaliśmy - nawet w deszczu będzie łakomym kąskiem dla fotografa. Tym razem, jednak natura sprawiła nam zaskakujący prezent.

Zamiast skąpanego w deszczu i mgle osiedla zobaczyliśmy Nikisz ciepły i kolorowy, taki jaki rzadko można zobaczyć na fotografiach, Nikisz w promiennach porannego słońca.

Punktem centralnym całej dzielnicy jest kościół Św. Anny, którego budowę z cegieł pobliskiej cegielni rozpoczęto w 1916 roku.

Trzykondygnacyjne budynki mieszkalne, których budowę rozpoczęto w 1908 roku składają się ze 165 mieszkań. Razem z podwórzem i ulicą zajmowały przeciętnie 1300 m². Całe osiedle ma powierzchnię około 200 tys m². Typowe mieszkanie w Nikiszowcu składa się z 2 pokoi z kuchnią o łącznej powierzchni około 63 m².

Szkoła podstawowa nr 53 im. Stefana Żeromskiego, wybudowana w 1911 roku. Początkowo podzielona na męską i żeńską, połączona w 1964 roku. Wcześniej w okresie okupacji była szkołą niemiecką.

W podwórzach znajdowały się pomieszczenia gospodarcze: chlewiki, komórki i piec do wypieku chleba oraz place zabaw dla dzieci górników.

Raz jeszcze Kościół Św. Anny w penej krasie. Widoczne logo Ruchu Chorzów, to jeden z licznych na Nikiszu przejawów wojny kibiców z fanami GKSu Katowice.

Kościołów Św. Anny w zbliżeniu, wraz z detalami.

A na koniec Bartek wypoczywający na ławeczce Nikiszowskiego Parku.

Dos de Mayo

2010-05-24T20:04:00.090+02:00

Drugiego Maja 1808 roku stolicę Hiszpanii ogarnęła gorączka wolności. Za myśliwskie strzelby, kuchenne noże czy wreszcie balkonowe donice, chwycili ślusarze, stolarze, garncarze i wielu innych mieszkańców Madrytu. Podczas gdy wojsko hiszpańskie debatowało nad sposobem przypodobania się Francuzom, prości ludzie stanęli na przeciw wielotysięcznej armii. 13 lat później, umierając na wyspie św. Heleny, Napoleon Bonaparte przyzna, że "Wszyscy ci Hiszpanie, zachowali się jak ludzie honoru".

Arturo Perez Reverte wstrząsające zdarzenia owego, majowego dnia przedstawia z iście kronikarską drobiazgowością, zasypując czytelnika dziesiątkami prawdziwych imion i nazwisk, które przez 200 lat zapomniane widniały jedynie na spisie ofiar tych okrutnych wydarzeń. Każde nazwisko z kart powieści jest prawdziwie, tak jak i każde opisane zdarzenie. Licencia Poetica autora, to jedynie relacje między uczestnikami tego konfliktu.

Joaquín Sorolla y Bastida, Defensa del Parque de Artillería de Monteleón

Początkowo, brak jednego, wyraźnie zarysowanego bohatera powieści sprawia wrażenie nieładu, z każda przewracaną stroną jednak, zdawałem sobie sprawę, że Reverte dzięki temu zabiegowi perfekcyjnie przedstawia zamęt owego dnia. Akcja, co rusz przerzuca nas z jednego miejsca na drugie, świetnie oddając nerwowość uczestników buntu. Z czasem, czytelnik koncentruje się mocniej na losach dwóch spośród nielicznych dowódców wojskowych, którzy wbrew rozkazom, a nawet wbrew swojej pierwotnej woli (Luis Daoiz) stają obok mieszkańców Madrytu walcząc o wolność Hiszpanii.

Obrona arsenału Monteleon to najbardziej przejmujący fragment powieści. Pozbawieni pomocy z zewnątrz, zdający sobie sprawę z nieuchronnego, Pedro Velarde i Luis Daoiz walcząc jak lwy, dowodzą chaotycznymi grupami kilkudziesięciu cywilów, w z góry skazanej na porażkę potyczce z blisko dwutysięcznymi siłami wojsk Napoleońskich. I choć dowództwo oraz rząd tymczasowy Hiszpanii, owych śmiałków obarczył odpowiedzialnością i na nich zrzucił całą winę za majowe powstanie to dziś na placu Drugiego Maja w Madrycie stoi ich pomnik. A posągi lwów strzegące wejścia do budynku Kongresu Deputowanych w Hiszpanii noszą imiona... Velarde i Daoiz.

'Dzień Gniewu' czyta się doskonale, tak przecież świetnie wpisuje się polski mit romantycznego bohatera ginącego za swój kraj i nie przeszkadza w żaden sposób, a nawet dodaje smaczku fakt, że polscy szwoleżerowie walczą po niewłaściwej stronie konfliktu.

Francisco Goya, Dos de Mayo.

House MD vs Canon 5D MKII

2010-05-20T23:04:00.007+02:00

17 Maja FOX wyemitował ostatni odcinek 6-tej serii Doktora House'a. Mimo tego, że postać odgrywana przez Hugh Laurie'go zaskarbiła sobie moją sympatię nie byłby to powód do wpisu na blogu gdyby nie fakt, że cały (słownie: CAŁY) odcinek został nakręcony lustrzanką cyfrową Canon 5D MKII przy użyciu wyłącznie obiektywów Canona z serii EF takich jak: 24-70mm f/2.8 czy też 70-200mm f/2.8. W grudniu zeszłego roku pisałem, że nadchodzi nowa epoka dla fotoamatorów, teraz widzę, że nadeszła nowa epoka również dla profesjonalistów.

Poniżej zapowiedź finałowego odcinka. (Ach, ta pierwsza sekwencja z minimalną głębią ostrości!)

...gościnnie w 'stolycy'.

2010-05-16T23:06:00.010+02:00

...pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny

2010-05-09T07:53:00.037+02:00

Na przekór wszelakim przepowiadaczom sobotni poranek zaskoczył nas blaskiem - rzadko widzianego jak do tej pory - słońca. Mimo pobudki o nieludzkiej porze (Marta o piątej trzydzieści stwierdziła, że chce oglądać Cbeebies) podjęliśmy szybką decyzję o wrzuceniu do plecaka garści pieluch, bananów oraz kurtek przeciwdeszczowych i wyruszyliśmy w kierunku Szyndzielni, którą mieliśmy już na celowniku w pierwszy majowy weekend gdy plany pokrzyżowała nam pogoda.

Brygada na miejsce dotarła w bojowych nastrojach, gotowa do drogi.

Jako, że to nasz pierwszy wypad w góry w tym roku, dodatkowo z Maryśką postanowliśmy tym razem pójść na całkowita łatwiznę i na szczyt Szyndzielni dostaliśmy się kolejką, co przy marudzeniu Marty okazało się strzałem w dziesiątkę.
W schronisku nie obyło się bez obowiązkowej herbaty, jak zawsze w szklance bez ucha, z cukrem w kostkach i plasterkiem cytryny - prawdziwy klasyk PRLu.
No i obowiązkowej w każdym schronisku pomidorówki.
Jeszcze tylko gruszka dla szkraba...
... i długo oczekiwany przez Martę rożek truskawkowy, który był jedyną przyczyną dla której Marta przebierała nogami. Ze zgrozą przekonalismy się, że trzylatek ma znacznie mniej okazji do marudzenia niż czterolatek.
Przed samym wyjściem dopadł nas deszczyk. Na początku delikatny na tyle, że pozwolił nam jeszcze na pstryknięcie sobie fotek z 'dziadkowymi' ławeczkami...
... by chwilę później, już podczas zjazdu kolejką w dół pożegnać nas miarowym, niezmiennym rytmem spadających kropel.

Refleksje natury dźwiękowej...

2010-04-14T21:09:00.082+02:00

W głośnikach cicho (choć to akurat utwór, który najlepiej brzmi na cały regulator) przygrywa Bobby Womack ze swoim, genialnym 'Across 110th Street', którego wygrzebałem na ścieżce dźwiękowej do Jackie Brown. Nieodpartą potrzebę sięgnięcia po oryginał, poczułem po przesłuchaniu nowej płyty Ani, która wzięła się za łeb z tym oraz innymi filmowymi standardami. We wszystkich aranżacjach na 'Ania Movie' bez wątpienia słychać Anię - jej charakterystyczny wokal, instrumenty i liryczną tonację. Niestety, w wielu wypadkach brakuje 'pazura', który ma oryginalny aranż. I tak jest nie tylko z energetycznym 'Across 110th...' ale też na przykład z 'Bang-Bang' (notabene, Quentin również sięgnął po ten kawałek, tym razem w Kill Billu), który w wersji Nancy Sinatry po prostu powala.

A tak swoją drogę, to szczerze znienawidziłem TVN24 po tym jak z uporem maniaka, każdą transmisję ze smoleńskiej tragedii ilustrowano w tej stacji 'Adagio for Strings' Samuela Barbera. Nie dość, że zdecydowanie nadużyli jeden z moich ulubionych utworów muzyki klasycznej, to jeszcze sprawili, że muszę sobie szukać innego kawałka na swój własny pogrzeb, a już miałem tak pięknie wszystko zaplanowane. No cóż, pozostaje mi już tylko 'Voyage to Avalon' Kenji Kawaii, nie wiem tylko czy Elżbieta Towarnicka znajdzie dla mnie czas ;) Co ciekawe, 'Adagio for...' zabrzmiało również przez chwilę podczas ceremonii otwarcia ostatniej Olimpiady w Vancouver, zaskakujące jest, że utwór ten tak świetnie wpisuje się w tak przecież odmienne okoliczności.

(Tak, tak. Towarnicka śpiewa po Polsku.)

Jak już przy tematach funeralnych jesteśmy to nie mogę oczywiście nie wspomnieć Michaela Jacksona, a konkretniej - jednego z jego najgenialniejszych utworów: 'Billie Jean'. Aranż OXY.GEN, mający już co prawda ładnych kilka lat chyba nigdy mi się nie znudzi. Te HAMMONDY mnie zabijają, szkoda tylko, że chłopaków ledwo słychać.

Cztery.

2010-04-12T22:08:00.024+02:00

MARTA,
przez Cztery pory roku,
jak Cztery żywioły,
w Czterech ścianach z naszą Czwórką
już od Czterech lat :)

...tylko guziki nieugięte

2010-04-10T23:26:00.014+02:00

W takiej chwili

wypada

jedynie

M I L C Z E Ć

Szacun - once more.

2010-03-08T12:29:00.002+01:00

No i wykrakałem w styczniu. Tak jak zazwyczaj jestem daleki od piania zachwytów nad wyborami 'akademii' tak tej decyzji mogę szerze przyklasnąć.
Christoph Waltz - Oscar 2010 za drugoplanową rolę męską / Bękarty Wojny.

Cztery dni z dala od Zimy

2010-02-21T23:25:00.031+01:00

W lutym temperatura w Antayli wynosi około 22 stopnie Celsjusza. W sam raz by choć na chwilę odetchnąć morskim powietrzem i zapomnieć o codziennym wykopywaniu sobie drogi do samochodu, w śniegu przed domem.

Minaret Yivli, wybudowany w XIII wieku jako część Meczetu jest najbardziej charakterystycznym symbolem Antalyi.
Dachy historycznej, sięgającej II wieku przed naszą erą dzielnicy miasta zwanej Kaleci w świetle zachodzącego słońca.
Jedno z wielu na ulicach miasta miejsc do czerpania wody i - jak udało mi się zaobserwować - mycia nóg, czasem nawet w skarpetkach :)
Fragment jednego z wielu przepięknie odrestaurowanych domów sięgających korzeniami kilka wieków wstecz.
Teatr Rzymski w Apsendos, pochodzący z 160 roku naszej ery. To niezwykłe uczucie stąpać po kamieniach mających prawie 2 tysiące lat.
Wschodnia fasada amfiteatru.
Zdobienia fasady.

W przeciwieństwie do sięgających czasów sprzed naszej ery budowli w starej dzielnicy Antalyi, okolica usiana jest luksusowymi hotelami wybudowanymi zaledwie kilka lat temu. Stylizowany na ottomański pałac...

...hotel Mardan Palace nocą - wejście główne.
i część rekreacyjno-wypoczynkowa hotelu - po raz pierwszy
...i drugi. Robienie nocnych fotek było prawdziwym wyzwaniem bez statywu.
Mardan Palace w ciągu dnia.
...i wewnątrz.

Klikanie na zdjęciach pomaga w odbiorze.

GATTACA

2010-02-07T19:41:00.017+01:00

Guanina Adenina Tymina Cytoza...

...to zasady azotowe występujące w DNA a z ich skrótów literowych składa się tytuł jednego z najbardziej niedocenionych filmów SF w historii - GATTACA.

W zalewie efekciarskich produkcji prosto z Hollywood nacechowanych przerostem formy nad treścią, przeintelektualizowanych filmów o niczym autorstwa dawnych pseudomistrzów, czy też prawdziwej powodzi dzieł reżyserów spod znaku kina niezależnego, którzy brak elementarnej wiedzy o pracy kamery i gównianą jakość swoich (koniecznie czarno-białych) filmów zrzucają na brak funduszy zapominamy, że w kinie - jak w literaturze - najważniejsza jest opowieść.

A jeśli wszystkie elementy składające się na tę prostą, filmową historię zagrają tak jak orkiestra pod batutą Michaela Nymana to pozostaje jedynie przyklasnąć.

Changes...

2010-02-01T21:07:00.009+01:00

Moje nowe miejsce pracy.

Najlepsza IMHO fotka z dzisiejszego wieczora. Szkoda tylko, że pokój na pierwszym planie nieoświetlony. Podświetlone mleczne szyby gabinetu Mariusza i byłoby jak w Space Oddysey 2001 ;) A, no i jeszcze trzeba by podłogę na błysk wyszorować.

Chińczyk u Zlateho Tygra...

2010-01-27T00:16:00.000+01:00

...czyli o ceremonii picia piwa oraz idącymi w ślad za nią drobnymi różnicami między wyspiarską a czeską gościnnością.

W ramach moich obowiązków zdarza mi się od czasu do czasu odwiedzić jakiś mniej lub bardziej bratni kraj a przy takich okazjach grzechem byłoby nie zajrzeć do lokalnych pubów celem zgłębienia miejscowych obyczajów i trunków.

W poszukiwaniach odpowiedniego lokalu do niedawna kierowałem się nabytą wraz z transformacją ustrojową przez większość Polaków zasadą, że im bardziej 'europejsko' pub wygląda, im więcej ma szyldów, neonów i turystów w środku - tym lepiej. Dziś z perspektywy czasu nie dziwi mnie to, bo mając w pamięci GeSowskie restauracje z przypalonymi przez papierosy ceratkami na stolikach i stojącymi na nich, tłustymi od palcowania serwetkami, podświadomie tęskniłem za odrobiną cywilizacji. Stosując to kryterium z pewnością wielokrotnie udało mi się uniknąć mordobicia, niestety też, z równie wielką pewnością omijał mnie cały lokalny koloryt.

Jak Europa długa i szeroka, niezależnie od tego czy jest to Lubljana, Praga czy Londyn w 'zachodnim' pubie barman zawsze wygląda tak samo, do kufla zawsze leje Hinekena lub Carlsberga, stoły okupowane są przynajmniej w połowie przez hałaśliwych i rubasznych niemieckich turystów a autochtoni tego typu knajpy omijają szerokim łukiem.

Pierwsze, nieśmiałe próby zmiany podejścia do zagranicznych wojaży zakończyły się niestety pełną porażką, a to za sprawą koleżanki, która ma niezwykłą łatwość do pospiesznego ewakuowania się z knajp, nie tylko po zajęciu trudno dostępnego miejsca ale czasem nawet po zapoznaniu się z kartą dań i złożeniu zamówienia. Przyczyn tych ucieczek nie podejmuję się analizować, choć ta, którą tu przywołuję ma racjonalne wytłumaczenie: po tym jak cafeteria 'Czarny Koteczek', okazała się 'Herbacianym Zakątkiem' (słoweńskie: Cajni Koticek) licho wie jakim ptakiem okazać mógł się lubljański 'Sokol' :-)

W odszukiwaniu prawdziwych pubów, gremialnie odwiedzanych przez miejscowych, pełnych swojskiego czaru, a także smakowaniu lokalnych trunków niespodziewanie pomógł mi kumpel, który zdaje się, umiejętność wynajdywania najbardziej obleśnego baru w promieniu 50 kilometrów wyssał wraz z mlekiem matki. Z nim w składzie trafiliśmy na obrzeżach Birmingham do pub'u, nad drzwami którego swobodnie można by powiesić sentencję z Dantego 'Porzućie wszelką nadzieję Wy, którzy tu wchodzicie'.

W przydrożnym domu, zaadaptowanym na knajpę, powitał nas wracający z toalety, pijany w sztok angol, którego słowa: 'Welcome to my world' zwiastowały kłopoty. Garść słów na temat samej knajpy: średniej wielkości sala z drewnianymi ławami, stołem bilardowym, szafą grającą i barem na samym środku. Odpadający tynk ze ścian, setki petów leżących na podłodze i kibel, w którym pisuary zamieniono na ścianę z rynną są dowodem, że brytyjski odpowiednik Sanepidu jeszcze tam nie dotarł. Za barem zaskakująco wysoki Chińczyk, któremu uśmiech nie schodził z twarzy niezależnie od tego czy obsługiwał nastoletniego kibola czy staruszka, który z pewnością zbliżał się już do osiemdziesiątki. Skład sali dopełniali: łysy arab, bezdomny będący z wielkim prawdopodobieństwem posiadaczem najdłuższej brody w Birmingham oraz wspomniany powyżej pijak, miłośnik - jak czas pokazał - muzyki i tańca.

Po złożeniu zamówienia, cichaczem zajęliśmy miejsce w rogu sali starając się specjalnie nie rzucać w oczy i jednocześnie stając się mimowolnie, widownią pojedynków bilardowych. Z czasem, również mimowlonie, z biernych uczestników tych rozgrywek zmieniliśmy się w skład sędziowski orzekający o prawidlowości zagrania, przy czym cała ta sytuacja była o tyle zabawna, że za sprawą lokalnego akcentu, tudzież różnorodności graczy, ni w ząb nie rozumieliśmy, o co nas pytano. Mimo tego, a może nawet za sprawą tego, szybko zżyliśmy się z miejscowymi: Pijak co rusz uruchamiał dla nas jakąś całkowicie nieznaną nam melodię w szafie, Łysy Arab z Brodaczem nasze decyzje sędziowskie traktowali jak dogmaty papieskie, a Chińczyk na minutę przed 23:00 zaproponował zgodnie z brytyjskim prawem ostatni kufel piwa. To, że minutę po 23:00 zamknął bar, wytoczył beczkę na zaplecze i stamtąd zaczął wszystkim nalewać piwa ani o jotę nie zmienia faktu, że staliśmy się pełnoprawnymi członkami ich wydawać by się mogło hermetycznej społeczności. Angole okazali się - wbrew moim obawom - niezwykle serdeczni i gościnni wobec intruzów z Polski.

Jadąc do Pragi, z góry założyliśmy sobie wizytę 'u Zlateho Tygra', którego nie udało się odwiedzić wcześniej, a który to, zgodnie z wszelkimi znakami na niebie i ziemi idealnie wpisywał się w nurt knajp 'lokalnych'. Jako, że nasz pobyt w stolicy Czech był niezwykle krótki (1 doba), jak tylko zapadł zmierzch ruszyliśmy w kierunku Zlateho... gdzie spotkało nas olbrzymie rozczarowanie. Chociaż sam lokal okazał się trafiony w dziesiątkę (piękne drewniane ławy, funkcjonalność przedłożona nad estetykę, pełen Czechów o fizjonomii Wojaka Szwejka) to barman w zatłoczonej sali widząc na naszych barkach plecaki i aparaty fotograficzne odmówił podania kufla piwa upierając się, że przy barze trunku smakować nie można. Nasze próby przekonania go spotkały się z wieloma złowrogimi spojrzeniami, co skłoniło nas w tym wypadku do złożenia broni. Nie udało się nam spróbować lokalnego piwa a wieczór zakończyliśmy w towarzystwie jodłujących Bawarczyków popijając butelkowanego Pilsnera. Już po powrocie do kraju, googlując natrafiłem na informację, że 'u Zlatho Tygra', to prawdziwa mekka Czechów, miejsce w którym po kufel sięgał sam Bohumil Hrabal spotykając się między innymi z Vaclavem Havlem i Billem Clintonem (notabene zdarzenie to Hrabal uwiecznił w swoim opowiadaniu o ulicznicy Julci, która z tej okazji dokładnie odpucowała swoje najważniejsze atrybuty).

Jednak w ten oto sposób w moim świecie prysł czar o czeskiej gościnności a cała otoczka związana ze swobodnym podejściem do życia i wiary Czechów, strasznie mnie do tamtej pory intrygująca, straciła swą tajemniczość. Oczywiście moja opinia o Czechach lub Prażanach będąc bardziej precyzyjnym nie wpłynie na losy świata, zmienia jedynie to, że w tej chwili stoi przede mną butelką na której pisze Heineken Lager Beer a nie Pilsner :-)

Widok na Hradczany Z mostu Karola

Szacun

2010-01-21T20:21:00.002+01:00

Christoph Waltz.

Którędy do zamku?

2010-01-09T20:07:00.011+01:00

1. Rozłóż planszę, ustaw na niej pionki i zaproś kogoś do gry.

2. Aby wprowadzić pionek do gry, należy wyrzucić na kostce "1"

3. Piotruś Pan zabiera Cię na prawdziwą bitwę z Kapitanem Hakiem. Czekasz 1 kolejkę.

4. Aby wprowadzić pionek do Zamku musisz wyrzucić dokładnie taką liczbę oczek, jaka jest potrzebna do zajęcia wolnego pola w Zamku.

5. Wygrywasz, jeśli jako pierwszy wprowadzisz wszystkie swoje pionki do Zamku.
Klikanie na zdjęcia pomaga w odbiorze...

Hamburger Eyes

2010-01-05T08:04:00.003+01:00

Street Photography to nie fascynacja czy pasja.
To życie.

Hamburger Eyes from Nick Fogarty on Vimeo.

znaleziono na: Lens Culture

40 days left...

2010-01-03T16:44:00.011+01:00

Biała, leniwa niedziela sprzyja gapieniu się w telewizor gdzie od rana królują typowo zimowe sporty czyli skoki i biegi narciarskie. W bezmyślnym wpatrywaniu się w ekran towarzyszą nam w mniej lub bardziej głośny sposób nasze dzieciaki. Marta na wieść od tym, że do olimpiady w Vancouver pozostało 40 dni rzuciła dzisiaj:

Tylko 40 dni? To muszę zacząć trenować!

Pospadaliśmy z krzeseł ze śmiechu.

Pierwszy trenning: przeciąganie Marysi

Zielono mi...

2009-12-29T21:01:00.003+01:00

Dzisiaj to się filmowcom już nawet na ulice nie chce wychodzić. Za chwil parę wszystko będą kręcić na blue czy też green boxach...

Stargate Studios Virtual Backlot Demo from Stargate Studios on Vimeo.

A new day has come...

2009-12-23T21:11:00.017+01:00

Gdy pierwszy raz zobaczyłem Reverie Vincent'a Laforet'a wbiło mnie w fotel. Kilka godzin temu miałem okazję zobaczyć kolejną produkcję tego wybitnego fotografa - Nocturne.

A tutaj link do Nocturne'a Full HD 1080p

Tym razem całość nakręcona...
Canonem 1D MKIV, w ISO 6400 bez stosowania dodatkowego oświetlania no i oczywiście w FULL HD 1080P.

Możliwośc kręcenia filmów w tak wysokiej rozdzielczości z zastosowaniem klasycznej optyki do lustrzanek Canona to prawdziwa Magia. Ujęcia z szerokim kątem (12-16mm), ujęcia z portretówek z przysłoną f/1.4 a do tego parę kompozycji z obiektywami Tele - wszystko to sprawia, że film jak by nie było z lustrzanki jest nie do odróżnienia od profesjonalnej produkcji.

A gdyby ktoś jeszcze nie widział to poniżej Reverie. Nakręcona Canonem 5D Mark III.
A tutaj link do Reverie w HD 720p

To naprawdę początek czegoś nowego dla wszystkich fotografów.
--------------------------------------------------------------------

Poniżej kilka scenek z cyklu Behind... czyli jak to wszystko zostało zrobione.

Polar Express...

2009-12-21T23:21:00.108+01:00

Na większy foto-wypad wybieraliśmy się z Bartkiem od dobrych kilku weekendów. Niestety, zawsze coś stawało na przeszkodzie: brak czasu, brak zdrowia czy też mój brak lecytyny.

Ale za to jak już się wybraliśmy to fiu, fiu. Lepiej trafić nie mogliśmy.

Niedziela, szósta zero, zero. Temperatura -15C, drogi kompletnie nieprzejezdne, śnieg wciąż sypie.

Kierunek: Tychy.
Miejsce: Jezioro Paprocańskie.

Wobec tak życzliwej aury nie powinienem już wspominać o sensie (a raczej jego braku) wyjeżdżania w środku nocy nad jezioro, którego się nigdy w życiu wcześniej nie widziało. No i żaden z nas nie wie jak tam dojechać.

Z oszałamiającą prędkością 50km/h udało nam się dotrzeć pod słynną tyską Piramidę (nieco przypadkowo, po prostu podczas hamowania zniosło nas we właściwą stronę) a stamtąd ruszyliśmy w kierunku jeziora. Pierwsze, co zauważyliśmy to, to że wszędzie było naprawdę...

...biało.
Kilka kroków dalej, mimo mrozu zrobiło się nawet...

...wesoło.
(Swoją drogą czy 'abstynencki klub żeglarski' to nie jest oksymoron?. A tak z zawodowego punkty widzenia, mój szczery podziw wzbudził tak zwany 'sygnalizator wyniesiony', bardzo wysoko wyniesiony.)

Pełznąc dalej wzdłuż brzegu zorientowaliśmy się, że nawet jeśli coś z tego wschodu słońca będzie, to my z pewnością znajdujemy się po niewłaściwej stronie jeziora. Bieg (no dobra, szybki marsz :-)) oprócz powrotu bólu w mojej niegdyś skręconej kostce, sprawił, że zaczęliśmy zwracać uwagę na smagające nas po twarzy gałęzie i zauważyliśmy, że dookoła jest naprawdę...

...leśnie

Wreszcie, słońce powoli zaczęło się przebijać przez chmury zabarwiając całą okolicę w zaskakujące...

...kolory
Przy tej gonitwie nawet nie spostrzegliśmy jak z pod tyskiej piramidy dotarliśmy aż do zameczku myśliwskiego książąt pszyczyńskich w...

...Promnicach.

Dana nam była możliwość podglądania rezydencji z drugiego brzegu zalewu co jest wyłącznie zimowym przywilejem (latem widok zasłaniają zarośnięte drzewa i krzewy). Zmarznięci, fragmentami nieco przemoczeni po niemal 4 godzinach podjęliśmy męską decyzję o powrocie. Jeszcze tylko...

...ostatnia fota Bartka.
A w domku tosty i ciepła herbatka :).

PS. Klikanie na zdjęciach pomaga w ich odbiorze ;)

K-202

2009-12-16T21:03:00.043+01:00

Jacek Karpiński w 1971 roku ma 44 lata. Za sobą udział w Powstaniu Warszawskim zakończony ciężką raną, tytuł magistra politechniki, konstrukcję AKAT-1 pierwszy na świecie tranzystorowy analizator równań różniczkowych, komputer KAR-65 dwukrotnie szybszy i 30 krotnie tańszy niż popularne wówczas komputery Odra oraz prezentację pierwszego na świecie minikomputera K-202, który pracował z szybkością miliona operacji na sekundę i był kilka razy szybszy niż komputery IBM stworzone 10 lat później.

Karpiński w połowie lat 60 wpadł na pomysł którym nikomu innemu nie mieścił się wówczas w głowie - komputer, który można zamknąć w walizce. Już wcześniejszy jego wynalazek KAR-65 zbudowany był inaczej niż wszystkie maszyny na świecie, bo jak mówi sam Karpiński:

"[..]ja naprawdę nie wiedziałem, jak się buduje komputery gdzie indziej.",

mimo to w czasach gdy komputer zajmował duży pokój, pomysł na minikomputer wydawał się prawdziwym szaleństwem. Chociaż K-202 był jednak nieco większy niż dzisiejsze laptopy to bez wątpienia był konstrukcją, która wyprzedzała swoją epokę co najmniej o dekadę.

O tym jak potoczyły się dalej losy genialnego polskiego wynalazcy i o tym co ma on wspólnego z Billem Gatesem i prawdziwymi świniami przeczytać można w fenomenalnym reportażu Piotra Lipińskiego: Polski Bill Gates i świnie.

Autorem fotografii konstruktora jest: Paweł Kozioł 2009-04-17.
Autora fotografii reklamowej K-202 nie znam.
Zdjęcie z http://brain.fuw.edu.pl/~durka/var/K202/

Dwa wcielenia Marty...

2009-12-13T21:28:00.010+01:00

Brrr... Zaczęło się cztery miesiące syfu. No ale, przynajmniej dzieciaki (a właściwie jak na razie to tylko jeden dzieciak) się cieszą.

Na śmierć zapomniałem, że dzisiaj czekał mnie wypad na foty z kumplem. Foto-zaległości postanowiłem jednak nadrobić (za sprawą szczególnej namowy Magdy, jakoby to dzieciaki nie miały żadnych nowych zdjęć). Efekty poniżej.

Dzisiaj dwa wcielania Marty:

Prawie Jak Baletnica

Prawie jak Roald Amundsen

Sisters...

2009-10-08T20:08:00.004+02:00

Ufff.... Dawno tutaj nie zaglądałem. Pracowite dni i czasu cholernie mało, dlatego będzie krótko lecz treściwie.

Proudly present Martunia and Marysia: The Sisters ;)

D-Day

2009-09-01T20:57:00.016+02:00

Dzisiaj wielkie wydarzenie w naszej rodzinie...

I bynajmniej nie chodzi mi o rocznicę wybuchu II Wojny Światowej ani o przemówienie goszczącego z tej okazji w Polsce premiera Putina.

Dzisiaj Marta poszła pierwszy raz do przedszkola :)

W sumie to już najwyższa pora żeby przemądrzała dzikuska wyszła do ludzi i zaczęła się porozumiewać z kimś w swoim wieku.

Nastawienie Marty: Niezwykle pozytywne. Od dwóch tygodni w domu w nic innego niż 'w przedszkole' nie chciała się bawić. Przy tym zabawa była tak intensywna, że powoli zaczęliśmy współczuć zarówno dzieciakom z grupy Marty jak i jej wychowawczyni.

Nastawienie Rodziców: W związku z powyższym a także dogłębną znajomością prawdziwej natury naszego szkraba nieco mniej entuzjastyczne. Prawdę mówiąc to pełne obaw. Z jednej strony nieco więcej czasu w domu by zająć się Marysią i bezcenna dla każdego malucha możliwość obcowania z rówieśnikami (skutecznie odebrana nam po przeprowadzce - żeby dojść do najbliższego placu zabaw trzeba było wziąć ze sobą suchy prowiant na conajmniej trzy dni), a z drugiej strony niepokój o to czy ktoś nad tym żywiołem zapanuje.

Zapanował.

Wrażenia Marty z pierwszego dnia bezcenne:

- Marta no i jak było w przedszkolu?
- Fajnie.
- A co robiłaś?
- Nic. Pani mi przytrzasnęła palec drzwiami.

Powyżej Marta w swoim rowerowym wcieleniu, sierpień 2009.

Lód

2009-08-13T21:58:00.034+02:00

Z Lodem Jacka Dukaja jest jak niemal z każdą jego powieścią. Przez pierwsze siedem, osiem stron zgrzytam zębami pod naporem nowych pojęć, słów i nazwisk; Przecieram oczy z trudnością wpatrując się w prawdopodobnie najmniejszą na świecie czcionkę; Chwilami zmuszam się by powrócić do wcześniejszego akapitu aby zrozumieć sens dialogu bądź - jak to u Jacka bywa - rozbudowanego zdania. Czasami nawet odkładam Dukaja na półkę, niech poczeka na mój lepszy dzień.

Lód czekał na swój dzień siedem miesięcy. O trzy mniej niż wcześniejsze Inne Pieśni i pięć mniej niż Czarne Oceany (przy tym progresie dostrzegam pewną szansę, na przeczytanie następnej powieści zaraz po przyniesieniu z księgarni). Tym razem Dukaj na pierwszych stronach wymalował swoim piórem skutą lodem Warszawę trzeciej dekady XX w. pod rosyjskim panowaniem z całym inwentarzem rosyjskich nazw, nazwisk i słów (Bogu dzięki, że nie zdecydował się ich pisać cyrylicą bo pewnie przeszło mu to przez myśl) a głównym bohaterem powieści uczynił kontestującego arystotelowską logikę polskiego matematyka. I choć przebrnąłem dopiero przez niecałe sto pięćdziesiąt stron tej liczącej ich ponad tysiąc bukwy a Benedykt Gierosławski jest dopiero na samym początku swej podróży na Syberię to znów zgrzytam zębami.

Zgrzytam zębami z zazdrością niespełnionego grafomana, który chyli czoła przed literackim kunsztem Dukaja; Przecieram oczy ze zdumieniem wgłębiając się w misternie skonstruowany świat wielowymiarowej logiki, polityki i - nade wszystko - Lodu; Chwilami zmuszam się by powrócić do fenomenalnego akapitu w którym mister Dragan okazuje się być Nikolą Teslą. I tylko jedna rzecz w tym zakończeniu różnić się będzie od wstępu: Z pewnością nie zamierzam odkładać Dukaja na półkę przez następne kilka dni.

Psia Opowieść

2009-08-03T21:36:00.103+02:00

Ewka zawsze chciała mieć dużego psa.

A jeśli już nie dużego, to przynajmniej: średniego psa.

Nie żeby miała coś do małych piesków, tych wszystkich pudli, jamników czy sarenek. O nie! Po prostu chciała coś, co wygląda jak pies a nie jak nietoperz na czterech łapach.

Facet na targu w Będzinie (lub Będziniu - jak kto woli) miał w koszyku gromadkę szczeniaków. W oko wpadł nam szczególnie jeden: drobny, w biało-czarne łaty z miękką sierścią. Wyglądał jak pluszowy. Spojrzeliśmy na siebie z Magdą i decyzja zapadła. Jeszcze tylko pytanko do faceta: A czy przypadkiem nie będzie za mały?

Za mały!? Na pewno nie!

Pierwsze dni niepewności.

Jakiś taki mało ruchliwy, ciągle śpi, nic nie je i ledwo chodzi. A gdy już chodzi to kołysze się na wszystkie strony jakby grunt sam uciekał mu spod nóg. Kiedy spał kilka razy sprawdzałem czy oddycha i pomyślałem wtedy: Boże, czy on chociaż doczeka przyjazdu Ewki?

Doczekał...

I na pewno nie jest za mały!
Zaryzykować można nawet tezę, że jest nieco... za duży.
Zdarza mu się aportować podkłady kolejowe.

Powyżej Frodo (80kg) wyprowadzający Ewkę (50kg) na spacer

Zee Germans...

2009-07-29T23:14:00.021+02:00

Nie tylko motorowym światem wstrząsnął dzisiaj (właściwie to już wczoraj) news o wycofaniu się BMW Sauber z F1. Portale prześcigają się w coraz bardziej wymyślnych Headline'ach i informacjach o tym kto, gdzie, kiedy, kogo i dlaczego od tyłu?

Dla mnie niezmiennie i niezmiernie zabawnym jest to, że BMW Sauber był - mimo faktu zatrudniania wielu obcokrajowców - na wskroś niemieckim teamem, można powiedzieć, że prawdziwym uosobieniem stereotypów o Niemcach.

Jedynym w F1, który miał na czele DOKTORA,
Jedynym w F1, który miał PLAN,
Jedynym w F1, który założył swojemu zawodnikowi koła lewe na prawe :)

No i skończyli jak zawsze. Zee Germans:

Wakacyjne leżakowanie...

2009-07-20T22:02:00.000+02:00

Poniedziałkowy Wieczór.
Dwudziesta druga zero, zero.
Urlopik.
Właściwie to trzeci dzień urlopiku... A precyzyjniej - trzeci wieczór urlopiku...

Przede mną: Heineken w butelce, Timecatcher w laptopie i Umberto Eco w czarnej okładce.
Za mną: Harlan Coben w paperback'u, rowerowy trip ze szwagrem i krzesło... A precyzyjniej - oparcie krzesła.

Naciskam podgląd, oglądam, cofam się i klikam klika enterów. Tekst oprócz treści musi mieć swój rytm. Rytm którym teraz nadaję. Pojedyncze łyki z zielonej butelki, szybkie spojrzenia na ekran, krótkie zdania. Urlopowy Rytm.

Dzisiaj, wreszcie załapałem wakacyjny 'feeling'. Dopiero przy sto któreś stronie Cobena zorientowałem się, że już to czytałem. Co mi tam... Doczytałem do końca. Lubię ten patetyczny początek "Kiedy trafiła mnie pierwsza kula pomyślałem o swojej córce" i ten hollywoodzki koniec "Potem zamykam drzwi i biorę moją córeczkę na ręce". Nie wiem tylko na cholerę te czterysta piętnaście stron pomiędzy. Czyta się jak popcorn. Szybko i przyjemnie, tylko czasem zęby bolą. Chociaż, to dobrze, że Seidman znajduje córkę.

Teraz patrzę na Tajemniczy Płomień Królowej Loany. Czarna okładka, biało-czerwona czcionka i kadry z komiksów. W bibliotece obiecałem sobie, że nie będę czytał noty wydawcy z tyłu okładki... Przeczytałem... Zapowiada się na lekko post-modernistyczny bełkot i zabawę konwencjami. A niech Umberto ma swoją szansę. Autor, który robi głównym bohaterem swojej powieści Antykwariusza zawsze dostanie u mnie szansę. Z resztą należy mu się za Wahadło Foucaulta.

Drugi Heineken. Tylko otwieracza nie mogę znaleźć. Sekunda...
Przybył szwagier z odsieczą. Na szczęście.

Po rowerku trochę kostka boli. No, ale nie trzeba było jej skręcać klika miesięcy wcześniej... Albo przynajmniej pójść do lekarza... Z drugiej strony skąd u licha mogłem w kwietniu wiedzieć, że za trzy miesiące będę jeździł na rowerze? Prorok jakiś czy co?

A tak swoją drogą jak jeszcze raz klawiatura przełączy mi się na Polski(214) to mnie chuj trafi.

Na Timecatcher trzech nowych landszaftowych fotografów. Fajni. Tacy naturalni. Za to Patrick wrzucił swoje landryny z opisami jak z ulotki scientologów: "Most people are too blind to see that Heaven is here on Earth.". Skąd on ma tyle czasu na podziwianie przyrody między dobieraniem obiektywu, ustawianiem statywu, czekaniem na dobre światło i przygotowywaniem filtrów? Geniusz jakiś czy co?

Nic to... Pozostaje pozazdrościć kolesiowi...
Pora zawinąć na noc do portu...